Сачыненне на тэму музыка ў маёй жызнь

Музыка суправаджае нас на працягу ўсяго жыцця. У маленстве мы слухаем калыханкі, якія спявае нам мама, у дзіцячым садзе развучваем вясёлыя і пацешныя песенькі. Пазней у нас з’яўляюцца свае густы, музычныя прыхільнасці: кто-то «фанатеет» па рок-гуртам, хто любіць «папсу» або эстраду, хтосьці любіць джаз.

Гучала з адкрытых вокнаў, гучыць у транспарце, вырываецца з тэлевізара. Часта нейкія мелодыі звязваюцца ў нашай свядомасці з важнымі падзеямі, сумнымі або радаснымі. І музыка становіцца часткай нашай душы, усяго нашага істоты, здольнай выклікаць у нас боль і пачуццё шчасця.

Ды і сама па сабе, без сувязі з падзеямі з нашага жыцця, музыка здольная перадаваць розныя эмоцыі і знаходзіць водгук у чалавечых душах. Я лічу, што яна здольная зрабіць чалавека лепш і чысцей, таму што здольная прымусіць яго заплакаць.

Я вельмі люблю музыку і слухаю яе амаль увесь час: дома, на вуліцы, нават у школе. Яна павышае мне настрой, дапамагае адгарадзіцца ад нейкіх праблем і бязладзіцы, проста адчуць прыгажосць жыцця, радасць ад таго, што я жыву, дыхаю паветрам, магу чуць, і бачыць, і адчуваць.

Пра ўплыў музыкі на душу чалавека напісана шмат твораў. Адным з самых яркіх, на мой погляд, з’яўляецца аповяд В. Набокава «Музыка».

Сюжэт аповяду зусім просты, можна сказаць, што ён уяўляе сабой невялікі эпізод з жыцця героя. Па часе і па дзеянні гэты эпізод зусім нязначны. Але па колькасці пачуццяў, эмоцый, які перажывае герой, ён можа быць роўны цэламу насычанаму раману.

Галоўны герой «Музыкі» — Віктар Іванавіч — прыходзіць у госці на музычны вечар. Ён праходзіць у гасціную, дзе гуляе нейкі Вольф, якога ўсе лічаць таленавітым выканаўцам. Герой не разумее і не адчувае музыкі, выкананай піяністам. Аўтар кажа, што ён ведаў «тузін распаўсюджаных матываў», а ўся музыка, якую ён не ведаў, «была як імклівая гаворка на чужой мове»: «дарэмна спрабуеш вылучыць хоць бы межы слоў — усё слізгае, усё зліваецца, і няспрытны слых пачынае сумаваць ».

Ад нуды Віктар Іванавіч пачынае разглядаць самога Вольфа, то, як змяняецца яго стан, калі ён гуляе. Апісанне гэта малапрывабнай. Шыя ў Вольфа надзьмувалася, «распяленные» пальцы напружваліся, рукі камячылі падатлівую клавіятуру. Складаецца такое адчуванне, што гуляе не творца, а рамеснік. Ды і апісанне знешнасці Вольфа не выклікае сімпатыі: завостраны нос, след фурункула на шыі, светлыя, як пух, валасы.

Вывучыўшы Вольфа, погляд Віктара Іванавіча пераносіцца на гасцей. Ён знаходзіць знаёмыя твары, вітаецца з імі кіўком галавы. Галаву героя запаўняюць пустыя думкі. Віктар Іванавіч сумуе і з цяжкасцю чакае заканчэння музычнага сеансу.

Але раптам погляд героя наторкаецца на яго былую жонку. Стан Віктара Іванавіча маментальна змяняецца. Яго арганізм, яго душа і сэрца пачынаюць выконваць сваю музыку, насуперак музыцы Вольфа: «Аднекуль знізу, як кулак, ударыла сэрца, ўцягнуўся і ўдарыла зноў, — і затым пайшло стукаць хутка і бязладна, спрачацца музыцы і не чулі яе».

З гэтага моманту Віктар Іванавіч жыве ў свеце сваіх успамінаў, у свеце шчасця і болю. Рэтраспектыўная кампазіцыя твора дапамагае нам пагрузіцца ў гэты свет. Набокаў вельмі дакладна і псіхалагічна тонка перадае стан героя. Віктар Іванавіч да вар’яцтва любіў і любіць сваю былую жонку. Ён толькі мімаходам зірнуў на яе, паспеў заўважыць толькі бледнасць шчокі, цёмны завіток валасоў, каралі, але ў яго памяці ўжо загарэлася ўся яна, з велізарнай сілай успыхнула каханне. Набокаў віртуозна заўважае: «… гэтая імгненная сумесь бліскучага і цёмнага была ўжо тым адзіным, што называлася яе імем».

Далей пісьменнік апускае нас у інтымнае прастору героя, у яго асабістыя, гэтак дарагія, успаміны. Тут ініцыятыву апавядальніка пісьменнік перадае свайму герою. У свядомасці Віктара Іванавіча ўсплывае першая ноч пасля іх вяселля. Ішоў моцны дождж. Герой былі шчаслівыя. Як падыходзіла слова «шчасце» да ранішняга марскому пейзажу, да стану эйфарыі, якое адчуваў Віктар Іванавіч. Набокаў-мастак прапануе нам сваё вобразнае ўражанне ад слова «шчасце». Яно «плещущее слова, такое жывое, ручное, само ўсміхаецца, само плача». Атрымліваецца, што «шчасце» — гэта не толькі радасць, але і смутак. У адносінах да лёсу героя — гэта праўда.

Віктар Іванавіч часам вяртаецца ў рэальнасць. Яго голас перамяжоўваецца з голасам Набокава-апавядальніка. Ён бачыць усё тыя ж рукі Вольфа, чуе гукі, якія для яго не складаюцца ў музыку. Уся ўвага героя засяроджана на яго каханай. Але яе не атрымоўваецца ўбачыць.

У аповедзе пачуццё Віктара Іванавіча прыпадабняецца музыцы. Невыпадкова, калі мелодыя, выкананая Вольфам, падыходзіць да канца, герой успамінае яго разрыў з жонкай, яе прызнанне ў здрадзе. На думку Набокава, тонкага знаўцы мастацтва і чалавечых характараў, моцная любоў падобна таленавітаму музычнага твора. Яна гэтак жа мае свой пачатак, кульмінацыю і, на жаль, развязку, канец, «воблака пылу, жудасную вестку». Хай герой не разумее музыку гукаў, але яму даступная іншая музыка — пачуццяў. Таму Набокаў параўноўвае Віктара Іванавіча і Вольфа. Апошні ўсё сваё стараннасць ўкладвае ў знешнія эфекты: надзьмулася шыя, пальцы лупяць па клавішах. Віктар Іванавіч жа вонкава застаецца бесстароннім і нудным. Але ўсярэдзіне ў яго разгортваецца цэлая уверцюра, сімфонія, опера, «Малітва Дзевы» і «Крейцерова Саната».

Такім чынам, музыка прыпадабняецца пісьменнікам пачуццю кахання, яна дапамагае адчуць усю паўнату эмоцый, раскрыць пачуццё героя цалкам, да канца.

Музыка — частка нашай душы. Яна нараджаецца недзе ў глыбінях чалавечага істоты, у глыбінях Сусвету і, выходзячы вонкі, пераўтворыць гэты свет. Музыка здольная зрабіць яго лепш, чысцей, святлей, нагадаць нам пра тое, што мы людзі, пра тое, у нас ёсць душа, пра тое, што мы вартыя шчасця.

0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.

/ Складанні / Складанні на вольную тэму / 11 клас / Музыка ў маім жыцці

Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.

Сачыненне-разважанне на тэму: "Музыка ў маім жыцці"

Музыка з’явілася ў маім жыцці задоўга да таго, як я навучыўся адрозніваць розныя стылі і напрамкі, даведаўся пра творчасць вялікіх кампазітараў і музыкаў. Першай мелодыяй, якую я памятаю да гэтага часу, была маміна калыханка. Калі словы заканчваліся, мама ціха напявала ла-лала-лала, і яе меладычныя напевы супакойвалі мяне і, напэўна, паклалі пачатак майму добраму адносінах да музыкі. Потым былі музычныя спектаклі і п’есы, любімыя дзіцячыя песні і першыя куміры.

Мой густ мяняўся адначасова з узростам, сёння мне падабаўся рок, заўтра поп-музыка, праз тыдзень я гатовы быў аддаць апошнія грошы за запісы вядомых рэпераў, часам пад настрой слухаў рэгі, а ўрокі рабіў пад папулярныя песні, жахлівыя гукі з радыё-каналаў. І ўвесь час мне здавалася, што без музыкі мой свет будзе недасканалы, як бывае адштурхоўвае халодная прыгажосць без цёплай усмешкі, або становіцца сумным моры без шторму і белых баранчык хваль.

Музыка ў маім жыцці гуляе важную ролю. Калі становіцца сумна, то я ўключаю якую-небудзь вясёлую і папулярную песеньку, непрыкметна пачынаю яе напяваць, і настрой павышаецца літаральна праз некалькі хвілін. Цікава тое, што адначасова з моднымі стылямі музыкі, якім аддаюць перавагу мае аднагодкі, я люблю творы вядомых кампазітараў-класікаў. Гукі скрыпкі і фартэпіяна абуджаюць у маёй душы змешаныя пачуцці. З аднаго боку, мне здаецца, што я ў гэты міг над аблокамі і аддаюся марам, услухоўваючыся ў лёгкія пералівы, перазвон і моцныя акорды, а з другога — трывожная або кранальная мелодыя закранае ўсе струны душы і выклікае слёзы. Але такі настрой хутка праходзіць, таму што я разумею, што музыка адбіў частку свайго свету і сваіх перажыванняў і перадаў слухачам думкі і эмоцыі пры дапамозе нот.

Класічная музыка, на мой погляд, гэта мастацтва, якое адкрывае цэлы свет запалу і эмоцый, высокіх пачуццяў і высакародных парываў. Яна робіць людзей духоўна багатымі і размалёўвае жыццё новымі і яркімі фарбамі. Таленавітыя музыканты, як ніхто іншы, умеюць выказаць у музыцы смутак і радасць, лёгкасць і расчараванне, капрызы прыроды або перажыванні, уласцівыя закаханым. Калі добрую мелодыю дапоўніць словамі, то атрымліваецца твор, якое авалодвае сэрцамі велізарнай колькасці людзей, яго доўга памятаюць і праслухоўваюць зноў і зноў, да таго часу, пакуль кожнае слова і кожны гук ня здабудзе новы сэнс.

(Карціна Максімюк Іван. вячэрні блюз)

Музыка ў маім жыцці — гэта той неабходны стымул, які дапамагае дабівацца пастаўленых мэтаў, пастаянны правадыр і майстэрскі лекар душэўных ран. Кожнае маё раніца пачынаецца з бадзёрага напеву, а прыходзячы дадому пасля школы, я абавязкова ўключаю што-небудзь новенькае з любімых выканаўцаў ці пераслухоўваю старыя і добра знаёмыя запісы, кожная з якіх звязана з пэўным момантам маім жыцці або прыемнымі ўспамінамі. Вось так і атрымліваецца, што мой свет вытканы з музыкі, прыгожых песень і любімых мелодый.

Мы ў Фэйсбуку

"сезоны года" — гэта часопіс аб прыродзе, культуры і навакольным свеце.

Матэрыялы можна выкарыстоўваць для азнаямлення дзяцей з прыродай, у дапамогу школьнікам, у рабоце выхавальніка і настаўнікі.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: