Сачыненне на тэму паўднёвая карэя культура і звычаі

Масква, вул. Намёткіна дом 14, корп. 2

Нягледзячы на ​​падзеі, якія адбываюцца ў апошні час перамены, традыцыйная канфуцыянскага структура грамадскіх адносін ўсё яшчэ ў значнай ступені вызначае паводзіны карэйцаў.

Узрост і грамадскае становішча маюць вялікае значэнне. Лічыцца, што малодшыя па ўзросту альбо стаяць ніжэй па грамадскаму становішчу абавязаны прытрымлівацца жаданням старэйшых без пярэчанняў. Таму ў Карэі людзі часта цікавяцца узростам, сямейным становішчам чалавека з тым, каб вызначыць сваё становішча ў адносінах да гэтага чалавека. Гэтыя пытанні задаюцца не з пустой цікавасці. Зрэшты, вы можаце не адказваць на іх, калі не хочаце.

Да ліку найбольш распаўсюджаных карэйскіх прозвішчаў ставяцца наступныя: Кім (21% усіх карэйцаў), Лі (14%), Пак (8%), Чхве (або Цой), Чон, Чан, Хан, Лім і г.д. Карэйскае імя складаецца з прозвішча ў асноўным з аднаго склада і імя як такога звычайна з двух складоў. Прозвішча варта першай. Жанчыны ў Карэі не бяруць прозвішча мужа пасля замужжа, аднак іх дзеці носяць прозвішча бацькі.

У Карэі ўступленне ў шлюб традыцыйна лічыцца самым важным падзеяй у жыцці, а развод — ганьбай не толькі для былых мужа і жонкі, але і для іх сем’яў. Нягледзячы на ​​гэта, працэнт разводаў рэзка расце ў апошні час. Сучасная вясельная цырымонія некалькі адрозніваецца ад традыцыйнай. Спачатку ўладкоўваецца цырымонія ў заходнім стылі ў палацы шлюбу або ў царкве. На ёй жаніх і нявеста апрануты адпаведна ў смокінг і вясельную сукенку. Затым у той жа дзень (і звычайна ў тым жа месцы) у асобным памяшканні праводзіцца традыцыйная вясельная цырымонія, падчас якой маладыя апранутыя ў традыцыйныя карэйскія касцюмы.

Чере (абрад памінання продкаў)

Паводле традыцыйных карэйскім вераванняў, калі чалавек памірае, яго душа не адразу адпраўляецца ў іншы свет, а толькі пасля змены чатырох пакаленняў. Увесь гэты час нябожчык лічыцца членам сям’і. У дні святаў, такіх як Сольлаль (Месяцовы Новы год) або Чхусок (Дзень ўраджаю), а таксама ў дзень смерці нябожчыка яго нашчадкі адпраўляюць абрад памінання чере. Карэйцы вераць, што могуць жыць шчасліва дзякуючы клопату памерлых продкаў.

Правілы паводзінаў і жэсты

Карэйцы надаюць вялікае значэнне Вітаю і слоў падзякі. Яны заўсёды вымаўляецца з лёгкім паклонам. Глыбіня паклону залежыць ад адноснага становішча будуць размаўляць. Карэйцы не любяць празмернага праявы эмоцый і звычайна абмяжоўваюць прамыя фізічныя кантакты ветлівым поціскам рукі. Аднак па меры таго, як вашыя адносіны становяцца больш цеснымі, магчымыя праявы большай фамільярнасці.

Замежнікі ў Карэі часта дзівяцца пры выглядзе дзяўчат, якія ідуць рука за руку. Дотыку паміж асобамі аднаго полу, якія знаходзяцца ў цесных сяброўскіх адносінах, цалкам дапушчальныя ў Карэі. Публічныя праявы пачуццяў паміж рознымі крысамі, такія як пацалункі і абдымання, не гэтак рэдкія ў нашы дні, як раней, аднак працягваюць лічыцца непрыстойнымі.

Па традыцыі карэйцы сядзяць, ядуць і спяць на падлозе. Таму пры ўваходзе ў карэйская дом заўсёды неабходна здымаць абутак. У Карэі лічыцца непрыстойным знаходзіцца з голымі нагамі ў прысутнасці старэйшых, таму рэкамендуецца заўсёды апранаць шкарпэткі ці панчохі пры наведванні карэйскай сям’і.

Сярод маладога пакалення карэйцаў лічыцца цалкам нармальным плаціць вскладчину, аднак часта бывае, што расплачваецца хто-небудзь адзін з кампаніі сяброў ці таварышаў па службе. Раней у Карэі лічылася няветлівым размаўляць падчас ежы, але ў нашы дні дапушчальна размаўляць і смяяцца за сталом.

Словы падзякі за смачную ежу і добрае абслугоўванне заўсёды прымаюцца з радасцю. Лічыцца непрыстойным смаркацца за сталом.

У Карэі не прынята клікаў чалавека рукой з звернутай уверх далонню ці вабіць пальцам. Такімі жэстамі ў Карэі звычайна падзывалі сабак. Калі вы хочаце падклікаць чалавека, рабіце гэта рукой з далоняю, звернутай ўніз.

На працягу тысячагоддзяў ханбок з’яўляецца традыцыйнай адзеннем карэйцаў. Прыгажосць і вытанчанасць карэйскай культуры выдатна перадаецца на фотаздымках карэйскіх жанчын, апранутых у ханбок. Да з’яўлення ў Карэі адзення заходняга тыпу каля 100 гадоў таму, ханбок з’яўляўся паўсядзённым адзеннем карэйцаў.

Мужчыны насілі Чагары (куртку) і пачжи (штаны), адзеннем жанчын былі Чагары і чхима (спадніца). У нашы дні ханбок апранаецца толькі ў ўрачыстыя і святочныя дні, такія як дзень вяселля, Сольлаль (Месяцовы Новы год) або Чхусок (Дзень ўраджаю).

Пакоя ў традыцыйным доме не маюць выразна пэўнага прызначэння. Да прыкладу, не існуе пакояў, якія выкарыстоўваюцца як, скажам, сталовая або спальня. У залежнасці ад неабходнасці адна і тая ж пакой можа выкарыстоўвацца і як сталовая (у гэтым выпадку там ставяць маленькі раскладны столік), і як спальня (у гэтым выпадку ў пакоі сцелюць матрац).

Большасць карэйцаў аддаюць перавагу сядзець і спаць на падлозе на спецыяльных цыноўкі або матрацах. Пакоя ў Карэйскай доме маюць спецыяльную сістэму ацяплення ондоль, убудаваную ў падлогу. Раней пакоя абаграваліся гарачым паветрам, які цыркуляваў па трубах у гліняным падлозе. У нашы дні ўжываецца вадзяны апал: гарачая вада цыркулюе па трубах, убудаваным у цэментавую падлогу, пакрыты лінолеўмам або іншым матэрыялам.

Кимчжан — гэта шматвяковая традыцыя нарыхтоўкі на зіму кимчхи, што перадаецца з пакалення ў пакаленне. Розныя квашаная гародніна (у асноўным ліставая капуста), званыя ў Карэі кимчхи, нарыхтоўваюцца празапас ў канцы восені. Прадставіць карэйская стол без гэтай стравы проста немагчыма.

Ва ўсходняй медыцыне лічыцца, што ўсе захворванні выклікаюцца паніжэннем жыццёвай энергіі і паслабленнем імуннай сістэмы арганізма, г.зн. ня дысфункцыяй якога-небудзь асобнага органа, а дысбалансам жыццёвых сіл у арганізме ў цэлым. Таму ўсходняя медыцына імкнуцца лячыць захворванні шляхам ўмацавання імуннай сістэмы і аднаўлення гармоніі ў арганізме, а не шляхам ліквідацыі патагенных фактараў.

Асноўныя метады ўсходняй медыцыны ўключаюць лячэнне гаючай травой, акупунктуру (іглаўколванне), прыпяканні палонку і банкі.

Звычаі і традыцыі Паўночнай Карэі

Карэйская культура складаная і разнастайная. Нават нягледзячы на ​​паўвекавое панаванне камуністычнай ідэалогіі, а можа быць і дзякуючы гэтаму, тут захавалася мноства звычаяў і традыцый, характэрных для адзінай карэйскай нацыі. Улады інтэнсіўна развіваюць і падтрымліваюць традыцыйныя віды мастацтва і культуры, лічачы іх візітнай карткай краіны. Прычым часцяком народныя матывы цесна пераплятаюцца з афіцыйнай ідэалогіяй, якая выклікае думка пра этнічную перавазе жыхароў КНДР, пра тое, што яны жывуць у самай лепшай краіне ў свеце, а Кім Ір Сэн і Кім Чэн Ір з’яўляюцца найвялікшымі мыслярамі з калі-небудзь якія жылі на Зямлі. Усё гэта азначае, што для цікавяцца карэйскай культурай і мастацтвам Паўночная Карэя з’яўляецца, бадай, самым лепшым месцам для ажыццяўлення сваіх жаданняў. Тут зусім няма сучаснага заходняга ўплыву, гэтак характэрнага для Паўднёвай Карэі, не праглядаецца тэндэнцыя акультурыць або падфарбаваць асобныя элементы старажытнай гісторыі, а з ідэалагічнымі «папраўкамі» звыклыя да ўсяго жыхары былога СССР справяцца без асаблівых праблем.

Традыцыйная карэйская музыка аддалена падобная на кітайскую і японскую, з відавочным перавагай струнных інструментаў, ударных і перкусіі. Асноўныя жанры — «чонгак», ці «чонак» (мерная, ўрачыстая і складаная мелодыя), «минсогак» (народная музыка) і «пхансори» (эпічнае сольны спеў), аднак вельмі папулярна бытавое харавы спеў (практычна на кожным кавалачку зямлі можна пабачыць групы працуюць сялян, якiя выконваюць па ходзе справы даволі складаныя вакальныя творы). Карэйцы наогул вельмі музыкальная і вельмі любяць спяваць, пры адсутнасці многіх іншых забаў харавы спеў пад гітару ці ударныя замяняе тут часцяком і клуб, і гурткі па інтарэсах (такія таксама ёсць, і ў немалой колькасці, аднак мясцовыя жыхары аддаюць перавагу музіцыраваць з суседзямі або сябрамі дзе -небудзь бліжэй да сваёй хаты). Вельмі папулярныя народныя танцы пад барабанны рытм ( «муго»), касцюміраваныя танцы ( «талчум»), рэлігійныя ( «сеунгму») і ачышчальныя душу ( «салпури»). Калі дадаць да гэтага актыўна падтрымоўванае ўладамі захапленне масавымі феерыя, то можна атрымаць вельмі цікавую сумесь, у якой прасочваюцца найстаражытныя традыцыі ўсходняй частцы азіяцкага мацерыка. Нават у самых пампезных масавых цырымоніях, накшталт шэсцяў напярэдадні дня нараджэння Кім Ір Сена або фестывалю Ариран, лёгка ўлавіць старажытныя традыцыі народаў паўвострава.

Таксама добра развіта выяўленчае мастацтва, якое ўключае як адмысловую школу пейзажнага жывапісу, так і традыцыйную для краін рэгіёну каліграфію. Па ўсёй краіне раскідана вялікая колькасць старажытных будыйскіх храмаў, якія дазваляюць зразумець традыцыйныя элементы мясцовага дойлідства і скульптуры. Сучасныя ж ўзоры больш нагадваюць сумесь «сталінскага» і «брэжнеўскага» горадабудаўніцтва, а ўсе скульптурныя групы, як няцяжка здагадацца, прысвечаны альбо «вялікім правадырам», альбо «заваёвы сацыялізму».

Карэйская мова ( «чосонмаль», «Чосон») належыць да алтайскай групе ўсходнеазіяцкай расы. Карэйская мова адзіны на поўначы і на поўдні, але ў КНДР гавораць са своеасаблівым акцэнтам і ўжываюць мноства спецыфічных ідыём, запазычаных з Кітая і Расіі, у той час як жыхары Паўднёвай Карэі таксама часта выкарыстоўваюць розныя запазычанні з японскага або амерыканскага ангельскай. Таму жыхары «двух паловак Карэі» з вялікай працай разумеюць паўсядзённае гаворка адзін аднаго. Карэйцы лічаць сваю мову формай мастацтва і асабліва ганарацца сваім фанематычнага лістом «хангыль», прычым цалкам абгрунтавана — гэта адна зь нямногіх формаў пісьменства, якая захавалася ў практычна нязменным выглядзе з эпохі сярэднявечча (ва ўсёй Еўразіі, мабыць, толькі арабскі, грузінскі і армянскі могуць з ім сапернічаць у гэтым аспекце — нават досыць стабільныя хіндзі і японскі за апошнія 10 стагоддзяў зведалі значна вялікія змены, чым карэйская мова). Аднак існуюць вялікія праблемы з транслітарацыяй карэйскіх назваў і імёнаў уласных на рускую мову — нягледзячы на ​​існаванне двух даволі добра адладжаных сістэм перакладу, ёсць вялікія розначытанні як у назвах мясцовых тапонімаў, так і ў імёнах. Яшчэ больш гэтая праблема выяўляецца пры перакладзе на ангельскую мову, таму карыстацца англійскімі картамі, напрыклад, тут практычна немагчыма — асацыяцый з рэальна якія гучаць імёнамі і назвамі часцяком папросту няма.

Карэйцы кажуць дастаткова экспрэсіўна, з багаццем жэстаў і неяк па-асабліваму расцягваюць словы, жанчыны ж кажуць больш спакойна і ціха.

Традыцыйнае карэйскае грамадства грунтуецца на ідэях канфуцыянства і таму будуецца на павазе да бацькоў і асобам пажылога ўзросту, на традыцыйных сямейных каштоўнасцях, суполак і працавітасці. Характэрнай рысай таксама з’яўляецца шанаванне ўлады і справядлівасці, якія і адбілася ў той лёгкасці, з якім карэйская варыянт камунізму ўкараніўся на гэтай зямлі. Нягледзячы на ​​тое, што ўсе віды традыцыйных рэлігій лічацца ў КНДР «перажыткамі феадалізму», ганенняў на будызм або хрысціянства няма і ў памоўцы, а многія храмы ў сельскіх і горных раёнах функцыянуюць па-ранейшаму. У іх дзейнасці прысутнічае элемент паказухі, і немалы (большасць з іх адначасова з’яўляюцца яшчэ і музеямі), аднак ўціску правоў вернікаў няма.

Традыцыйная сістэма абшчына, іерархіі і павагі да старэйшых дагэтуль маюць вялікае значэнне ва ўсіх сферах карэйскай жыцця. У многіх вёсках старэйшыны маюць не менш улады, чым кіраўнікі мясцовых ячэек ТПК, а ветэраны вайны і працы вызваленыя ад шматлікіх бытавых клопатаў (зрэшты, самі яны гэтымі льготамі карыстаюцца рэдка — паўсюдна на палях можна ўбачыць старых за працай). За сталом ня прыступаюць да ежы, пакуль не пачне трапезу самы старэйшы па ўзросту, і ўсе ўстаюць, калі ён выходзіць з-за стала. Адсюль і традыцыйныя для гэтых месцаў прамыя пытанні аб узросце і сямейным становішчы госця, якія дазваляюць карэйцу скласці ўяўленне аб статусе суразмоўцы.

Другія «па значнасці» члены грамадства — дзеці. Да іх у Карэі стаўленне поўнае глыбокай пашаны, гэтую рысу мясцовых жыхароў нават актыўна выкарыстоўвае афіцыйная ідэалогія, якая заклікае «самааддана працаваць на карысць нашых дзяцей». Гэтак гарачая любоў да дзяцей тлумачыцца і шматвяковымі традыцыямі, і тым фактам, што жэняцца тут звычайна даволі позна (з 1985 года мінімальны ўзрост уступлення ў шлюб афіцыйна замацаваны на 24 і 22 гадах, аднак існуе цэлы шэраг дадатковых абмежаванняў). Ды і фінансавае становішча мясцовых жыхароў часцяком не дазваляе стварыць сям’ю раней, чым будзе назапашаны мінімальна магчымы капітал для правядзення хоць бы вяселля — цырымоніі па мясцовых маштабах жудасна спусташальнай.

Дзеці, асабліва дзяўчынкі, апранутыя заўсёды вельмі акуратна, ярка і прыбрана па-за залежнасці ад дастатку бацькоў (характэрная рыса — калясак тут няма зусім, немаўлятаў носяць у асаблівай перавязі на спіне або грудзей). Актыўна будуюцца гульнявыя пляцоўкі, спартыўныя комплексы, дамы адпачынку і творчасці, праводзяцца розныя мерапрыемствы і т. Д. Прычым усё гэта, у адрозненне ад падобных мерапрыемстваў для дарослых, робіцца сапраўды на вышэйшым узроўні і без якой бы там ні было паказухі. Самі карэйцы, падобна японцам, ніколі не караюць сваіх дзяцей напрамую, аддаючы перавагу дзейнічаць перакананнем і аўтарытэтам. Асноватворным элементам іх выхавання з’яўляецца досыць вялікая самастойнасць дзяцей, эстэтызм, павага да ідэй чучхе (а як жа без яго?) І ўсё тое ж шанаванне старэйшых, прычым па-сапраўднаму усёабдымнае — убачыць дзяцей, перакладае бабульку праз дарогу або якія дапамагаюць пажылым людзям несці сумкі тут можна на кожным куце — і ніхто іх за гэта не хваліць, паколькі для карэйца гэта само сабой разумеецца. У грамадскім транспарце месца жанчыне з дзіцем саступіць, хутчэй за ўсё, увесь салон, а сам малы ці яго мама становяцца цэнтрам ўсеагульнай увагі. Гэтак жа любяць карэйцы і проста пагаварыць пра дзяцей, іх поспехах, будучыні і гэтак далей — з гэтай тэмы вельмі лёгка пачаць любы размова з мясцовым жыхаром.

Карэйцы ў цэлым вельмі стрыманыя ў выразе сваіх эмоцый на людзях, а ўжо жыхары Паўночнай Карэі — тым больш. Стрыманае павага да суразмоўцы лічыцца тут правілам добрага тону, таму адносіны паміж людзьмі вельмі роўныя і спакойныя. Гучны смех, крык, лаянка, пацалункі і нават абдымкі на людзях, асабліва ў прысутнасці пажылых людзей, расцэньваецца як нястрыманасць. Аднак пры зносінах з замежнікам смех не рэдкасць, паколькі маскіруе збянтэжанасць або няёмкую сітуацыю з узаемным неразуменнем. Карэйцы вельмі добразычлівыя, таварыскія і цікаўныя, заўсёды з радасцю ідуць на кантакт, але часта так жа хутка бянтэжацца і раптам ўспамінаюць пра «неадкладных справах». Што таму прычынай — афіцыйная ідэалогія, не ўхваляюць прамых кантактаў з замежнікамі, ці нейкія элементы мясцовых традыцый паводзін, невядома. Аднак не варта расцэньваць такую ​​»пераменнасць» як двудушнасці — прычыны, хутчэй за ўсё, сапраўды важкія, аднак для іх разумення варта глыбока ведаць мясцовую жыццё і традыцыі.

Карэйскае прывітанне выяўляецца ў лёгкім полупоклоне, глыбіня якога залежыць ад сацыяльнага становішча будуць размаўляць. Пры гэтым важна не толькі выказаць сваю павагу да візаві, але і выканаць пачуццё ўласнай годнасці — хуткіх і дробных зняважаных паклонаў, як у В’етнаме ці Кітаі, напрыклад, тут не знайсці — карэйская традыцыя ў гэтым плане больш блізкая да японскай. Пры сустрэчы часта падаюць і паціскаюць рукі, прычым у адрозненне ад еўрапейскага варыянту поціску рукі, тут можна падаць як правую, так і левую руку (перавага ўсё ж аддаецца правай — левую руку як бы падкладаюць пад правую). Невыкананне гэтага правіла можа быць расцэнена як праява няветліва. Паміж добра знаёмымі людзьмі дапусцім лёгкі ківок галавой або такой жа лёгкі полупоклон (у залежнасці ад таго, хто з кім вітаецца). Звычайна прама ў вочы не глядзяць — як і на поўдні паўвострава, гэта ўспрымаецца як пагроза або спроба аказаць псіхалагічны ціск.

Многіх турыстаў шакіруе поўная адсутнасць прабачэнняў ў мясцовым ўжытку. Калі карэец кагосьці штурхнуў на вуліцы або наступіў на нагу, ён спакойна пойдзе сабе далей, нават не павярнуўшыся (выключэнне складаюць, натуральна, дзеці — тут падобная сітуацыя прывядзе да адукацыі прыстойнай натоўпу з тысячамі выбачэнняў пацярпеламу і яго бацькам). Прычынай таму не адсутнасць павагі да пацярпелага, а нежаданне прыносіць яму нязручнасці, звязаныя з неабходнасцю зваротны прасіць прабачэння перад крыўдзіцелем за яго прабачэнні. Рэдка можна пачуць і словы падзякі — прычына ўсё тая ж — каб не бянтэжыць чалавека, які аказаў ветласць (вось такая калізія). Падарункі ціха пакідаюць пры ўваходзе ў дом, а не паказваюць чалавеку, якому яны прызначаны, нават ўсякія дробныя паслугі аказваюцца як бы паходзячы, таму дзякаваць афіцыянта, напрыклад, або гіда, не прынята.

Усімі без выключэння гасцямі краіны адзначаецца неверагоднае працавітасць мясцовых жыхароў. Яно сапраўды усёабдымна — на любым поле, будоўлі, у цэхах і проста ў паўсядзённым жыцці карэйцы прымудраюцца дэманстраваць сапраўды фантастычныя поспехі, прычым ўмовы працы часцяком неймаверна цяжкія, а сродкі механізацыі мінімальныя. Гэтым, хутчэй за ўсё, і тлумачыцца само існаванне краіны, амаль цалкам пазбаўленай якіх бы там ні было прыродных рэсурсаў і фінансавага падсілкоўвання з-за мяжы (больш за тое — пастаянныя міжнародныя санкцыі і пагрозы іх прымянення толькі ўскладняюць ўмовы жыцця людзей). Гэтак жа характэрная цяга мясцовых жыхароў да парадку. Чысціня на вуліцах мясцовых гарадоў проста цудоўная, у многіх месцах нават няма смеццевых скрыняў у сілу іх поўнай непатрэбнасьці — ніхто папросту не вырашыцца выкінуць што-небудзь на вуліцы. Кожную раніцу тысячы карэйцаў наводзяць парадак на вуліцах, у скверах, парках, установах і вакол помнікаў, прычым робіцца гэта ўсё зусім добраахвотна і амаль без прымянення механізмаў.

Па традыцыі карэйцы сядзяць, ядуць і спяць на падлозе. Таму пры ўваходзе ў карэйская дом заўсёды неабходна здымаць абутак. Нельга стаяць на парозе, каб не ўпусціць злых духаў. Гаварыць пра развод, смерці або спусташэнні нельга нават жартам, каб не наклікаць на сябе злы рок. Лічыцца непрыстойным знаходзіцца з голымі нагамі ў прысутнасці старэйшых, таму рэкамендуецца заўсёды апранаць шкарпэткі ці панчохі пры наведванні карэйскай сям’і.

Паводзіны за паўночнакарэйскім сталом мала чым адрозніваецца ад традыцый паўднёвай частцы паўвострава, хіба што асартымент страў прыкметна бядней. На стол перад кожным ставяць асобныя кубкі для рысу і супу, а ўсе астатнія стравы размешчаны ў цэнтры стала, адкуль кожны бярэ сабе ежу. Прыборы кладуць справа ад талеркі з супам, а суп ставяць справа ад посуду з рысам. Пры ежы карыстаюцца лыжкамі і адмысловымі доўгімі (і вельмі тонкімі!) Металічнымі палачкамі. Традыцыя загадвае ёсць суп, рыс і еўрапейскія стравы нажом і відэльцам, а для карэйскіх, японскіх і кітайскіх страў — выкарыстоўваць палачкі. Відэльцы ёсць амаль ва ўсіх карэйскіх дамах. Лыжку не пакідаюць у агульнай посудзе, а палачкі не пакідаюць у рысе (гэта асацыюецца з пахаваннем). Рыс не кладуць у суп, а ядуць асобна. Талерку або міску не бяруць у рукі і не падносяць да рота, як гэта прынята ў многіх краінах Усходу. Калі ядуць локшыну, ці дазваляецца нахіляцца да талеркі і шумна ўцягваць яе. Ёсць з закрытым ротам не прынята. Рукамі есці нельга, за выключэннем лісця салаты. Большасць садавіны карэйцы падаюць на стол, абавязкова ачысціўшы і ад костачак, і ад лупіны, а таксама разрэзаўшы на кавалачкі.

П’юць карэйцы мала, хоць да стала абавязкова падаецца альбо мясцовая гарэлка, альбо розныя фруктовыя настойкі. Найпапулярны напой — піва, якое тут сустракаецца вельмі прыстойнай якасці. Якія п’юць на вуліцы ўбачыць практычна немагчыма, п’яны чалавек у грамадскім месцы — наогул нонсэнс !. Нават паліць карэйскія мужчыны (жанчыны амаль не паляць) аддаюць перавагу удалечыні ад старонніх вачэй, хоць у рэстаранах і кафэ спецыяльных месцаў для якія не паляць не вылучаецца.

Карэйцы апранаюцца вельмі сціпла. Звычайна гэта паўвайсковая адзенне, вельмі падобная на кітайскі аналаг, многія носяць спецыяльную форму, якая паказвае на іх прафесію. У паўсядзённым жыцці выкарыстоўваюцца альбо такія ж паўвайсковая выгляду касцюмы, якія складаюцца з шырокіх і ледзь караткаватых штаноў і пінжака колеру хакі, з падкаўнерыкі і абавязковым гальштукам у мужчын, альбо традыцыйная адзенне — свабодныя шырокія штаны з баваўнянай тканіны, кашуля і падпяразаны шырокім «поясам» полухалат -полупиджак. Абутак даволі сціплая — звычайна гэта крамнінныя тэпцікі на гумавай падэшве, больш за ўсё нагадваюць кітайскія паўкеды. Еўрапейскі касцюм з’яўляецца верхам моды і выкарыстоўваецца толькі для ўрачыстых выпадкаў (зрэшты, мясцовыя чыноўнікі фарсяць у добрых касцюмах і скуранога абутку без усялякага збянтэжанасці). Пры наведваньні маўзалея Кім Ір Сена і мемарыяльных могілак варта апранацца досыць ўрачыста — футболкі, шорты, кароткія спадніцы і яркая адзенне не дапускаюцца.

Жанчыны носяць простую белую блузку і цёмную спадніцу прыстойнай даўжыні, хоць многія сукенкі упрыгожваюцца вышыўкай і фальбонамі ў залежнасці ад густу гаспадыні. Яркія нацыянальныя касцюмы выкарыстоўваюцца звычайна толькі на святы ці ў нейкіх асабліва ўрачыстых выпадках. Штаны для мясцовых жанчын — рабочая адзенне, і хоць у паўсядзённым жыцці ўбачыць карэянкі ў свабодных баваўняных штанах ня складае ніякіх праблем, прыйсці ў іх на грамадскі сход ці нават проста ў парк адпачыць лічыцца верхам непрыстойнасці (адпаведна будуць глядзець і на іншаземку, якая дазволіла сабе такую вольнасць). Касметыкай і ўпрыгожваннямі карэянкі пачалі карыстацца толькі ў апошні час.

Стрыгуцца ўсё звычайна вельмі коратка, прычым мужчыны часта змазваюць валасы для бляску адмысловым крэмам, а жанчыны пры досыць коратка абстрыжаныя валасы яшчэ і завівалі. Толькі пажылыя людзі прытрымліваюцца старых традыцый і носяць доўгія валасы, сабраныя ў касу і выкладзеныя на патыліцы.

Водгукі і гісторыі паездак

Гледзячы на ​​квітнеючую Паўднёвую Карэю і успамінаючы паўгалоднага Паўночную, становіцца сумна ад разумення таго, што ў такім становішчы рэчаў вінаваты і Савецкі Саюз. Чытаць далей →

Анатоль Струнин | восень 2012

Я сфатаграфаваў пункту вулічнага гандлю. Звярніце ўвагу на ларок з садавінай: тут толькі яблыкі і. яблыкі, затое ёсць трохі газіроўкі, накшталт "Колы9quot ;, ў пластыкавых бутэльках Чытаць далей →

itravel | красавік 2012

Тэатралізаванае шоу Ариран — адзін з важкіх падстаў наведаць Паўночную Карэю. Шоў ўключана ў кнігу рэкордаў Гінеса, як самае масавае ў свеце спартыўна-мастацкае выступленне Чытаць далей →

itravel | жнівень 2010

Навіны з Карэйскай Народна-Дэмакратычнай Рэспублікі

  • 00:16 | 2016/03/27

і атрымай падарунак!

мабільнае прыкладанне "Отели9quot; зэканоміць час і грошы

Якія прадукты і чаму адбіраюць у турыстаў?

Як выбраць пляжны курорт у Расіі: даведнік, парады

8 правіл выжывання ў постсавецкай гатэлі

Краіны бязвізавага або спрошчанага ўезду для грамадзян РФ

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: