Сачыненне на тэму вобраз Пятра Андрэевіча Грынёва

Пётр Андрэевіч Гринёв галоўны герой аповесці Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна «Капітанская дачка».

Пётр жыў у маёнтку свайго бацькі і атрымаў звычайнае хатняе выхаванне. Яго выхоўваў спачатку страмёнаў Савельич, а потым француз Бопре, а ў вольны час Пётр праводзіў з дваровымі хлапчукамі.

Пётр пачытаў бацькоў і паважаў іх жадання. Калі бацька вырашыў адправіць яго на службу ў Оренбург, Пётр не пасмеў паслухацца, хоць яму вельмі хацелася праходзіць службу ў Пецярбургу. Перад дарогай бацька пакараў Пятру служыць дакладна і памятаць прыказку: «беражы сукенка зноў, а гонар ззамаладу». Гринёв добра запомніў словы бацькі і верна служыў імператрыцы.

Пётр Гринёв вельмі высакародны і сумленны. Прайграўшы Зурину сто рублёў, ён прымушае Савельича вярнуць доўг, лічачы гэта абавязкам гонару. А Калі Швабрин абразіў Машу, то Пётр не задумваючыся выклікаў яго на дуэль.

Гринёв паказаў сябе Храбрым, адважным і адважным чалавекам. Пры размове з Емяльянаў Пугачову, ён не стаў яму хлусіць, а прама сказаў, што не пяройдзе на яго бок, а калі загадаюць будзе змагацца супраць банды Емяльяна. Пётр не баяўся адправіцца ратаваць Машу ад Швабрина, хоць ведаў, што яго могуць злавіць і забіць. Ён рызыкаваў жыццём прабіраючыся ў крэпасць, праявіў мужнасць і кемлівасць.

Дабрыня і велікадушнасць Гринёва вельмі спатрэбіліся яму, бо Пугачоў памятаў падарунак і толькі таму яго памілаваў.

У аповесці Пятро Гринёв паказаны ў развіцці: спачатку легкадумным хлапчуком, потым самасцвярджацца юнакоў, і нарэшце, дарослым і рашучым мужчынам.

Вобраз Грынёва ў аповесці А.С. Пушкіна ‘Капітанская дачка’

Апавяданне ў «Капітанскай дачцэ» Пятром Андрэевічам Грынёва, які распавядае пра сваю маладосць, ўкінуць у кругазварот гістарычных падзей. Грынёў выступае ў рамане, такім чынам, і як апавядальнік, і як адзін з галоўных герояў апісваных падзей.

Пётр Андрэевіч Грынёў — тыповы прадстаўнік правінцыйнага рускага дваранства другой паловы XVIII ст. Ён нарадзіўся і вырас у маёнтку свайго бацькі, памешчыка Сімбірскай губерні. Дзяцінства яго прайшло так, як яно праходзіла ў большасці небагатых правінцыйных дваран таго часу. З пяці гадоў ён быў аддадзены на рукі прыгоннаму дзядзьку Савельичу. Адолеўшы на дванаццатым годзе грамату пад кіраўніцтвам дзядзькі, Грынёў паступае пад нагляд масье Бопре, гувернёра-француза, выпісанага з Масквы «разам з гадавым запасам віна і праванскага масла» і які апынуўся горкім п’яніцам.

Апісваючы з лагодным гумарам свае школьныя гады, Грынёў кажа: «Я жыў недалеткам, гоняя галубоў і гуляючы ў чахарду з дваровымі хлапчукамі». Было б, аднак, памылкай думаць, што перад намі Недалетак тыпу Митрофанушки з камедыі Фонвизина. Грынёў рос цямлівым і цікаўным да падлеткам і пасля, паступіўшы на службу, піша вершы, чытае французскія кнігі і спрабуе сілы нават у перакладах.

Вырашальны ўплыў на духоўны склад Грынёва аказала здаровая абстаноўка сямейнага побыту, простага і сціплага. Бацька Грынёва, ад аканіцы прэм’ер-маёр, які прайшоў суровую школу жыцця, быў лоб стагоддзем цвёрдых і сумленных поглядаў. Праводзячы сына ў войска, ён дае такія навучанні: «Служы верна, каму присягнешь; на службу не на прашивайся, ад службы не адмаўляйся; не ганяцца за ласкай пачаткам ніка; беражы сукенка зноў, а гонар ззамаладу ». Пачуццё гонару і паняцце абавязку Грынёў і атрымаў у спадчыну ад бацькі.

Першыя жыццёвыя крокі юнага Грынёва выяўляюць яго юнацкае легкадумнасць і нявопытнасць. Але юнак даказаў сваім жыццём, што ён засвоіў сабе асноўнае правіла бацькавай маралі: «беражы гонар ззамаладу». На працягу двух гадоў Грынёў перажывае шмат падзей: зна комство з Пугачовым, любоў да Мар’і Іванаўне, дуэль са Швабриным, хвароба; ён ледзь не гіне пры ўзяцці крэпасці войскамі Пугачова і інш. На нашых вачах характар ​​юнакі развіваецца і мацнее, і Грынёў ператвараецца ў сталага маладога чалавека. Пачуццё гонару і мужнасць ратуюць яго ў жыццёвых нягодах. З бясстрашна мужнасцю ён глядзіць у вочы смерці, калі Пугачоў загадвае павесіць яго. Раскрываюцца ўсе станоўчыя бакі яго характару: прастата і ня сапсаванасьці натуры, дабрыня, сумленнасць, пэўнасць у каханні і пр. Гэтыя ўласцівасці натуры чаруе Марью Іванаўну і выклікаюць сімпатыю з боку Пугачова. Грынёў з гонарам выходзіць з жыццёвых выпрабаванняў.

Грынёў — не герой у звычайным сэнсе гэтага слова. Гэта звычайны чалавек, сярэдні дваранін. Гэта тыповы прадстаўнік тых вайсковых афіцэраў, якія, па выразе гісторыка В. О. Ключэўскага, «рабілі нашу ваенную гісторыю XVIII стагоддзя». Пушкін не ідэалізуе яго, не ставіць у прыгожыя паставы. Грынёў застаецца сціплым, простым чалавекам, захоўваючы ўсе рысы рэалістычнага вобраза.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: