Сапраўдная дружба гэта сяброўства павольнага росту

Тлумачальны слоўнік Ожегова дае такое вызначэнне дружбе: «Дружба — блізкія адносіны, заснаваныя на ўзаемным даверы, прыхільнасці, агульнасці інтарэсаў». Я думаю, што гэта вызначэнне вельмі дакладна.

Я лічу, што сябрамі могуць называцца толькі тыя людзі, побач з якімі чалавек становіцца самім сабой. У грамадстве гэтых людзей ён не баіцца здацца смешным, дурным, нецікавым. Таму што сябры — гэта тыя людзі, якія прымаюць цябе такім, які ты ёсць.

Яшчэ мне б хацелася заўважыць, што самыя працяглыя шлюбы пабудаваныя, як мне здаецца, на дружбе. Справа ў тым, што стан закаханасці часта праходзіць, сыходзіць вастрыня пачуццяў, і шлюб у такой самай сытуацыі апынаецца пад пагрозай. Але саюзы, у якіх пасля страсці застаецца моцнае сяброўства, як правіла, захоўваюцца на ўсё жыццё. Я лічу, што менавіта ў такіх шлюбах жонкі становяцца па-сапраўднаму блізкімі людзьмі.

Сапраўдныя сябры могуць дапамагчы чалавеку ў любых, самых цяжкіх для яго, сітуацыях. Але, дарэчы, я лічу, што дружба ў большай ступені правяраецца радасцю, чым бедамі. Трапляючы ў непрыемныя сітуацыі, чалавек можа знайсці дапамогу і падтрымку ў сваіх прыяцеляў. А вось парадавацца, падзяліць шчасце здольныя толькі сябры. Ад чаго-то чалавек уладкованы так, што ў чужой бядзе ён бачыць нейкае заспакаенне для сябе: «У мяне ўсё не так дрэнна», «Як добра, што мяне бяда абышла бокам». А вось чужым поспехам парадавацца куды цяжэй. Пачынаецца простая чалавечая зайздрасць. У выніку атрымліваецца, што сябры правяраюцца шчасцем, таму што шчыра радавацца разам з табой здольны толькі сапраўдны таварыш.

Такім чынам, як жа зараджаецца дружба? На самай справе, у жыцці практычна немагчыма спрагназаваць свае адносіны з тым ці іншым чалавекам. Бывае, што сімпатыя ўзнікае адразу ж, з першых хвілін зносін. І табе пачынае здавацца, што ужо гэтыя-то адносіны на стагоддзі. Але … праходзіць нейкая колькасць часу, і ты разумееш, што гэты чалавек зусім не «твой». У тым сэнсе, што на самой справе ў вас так мала агульнага і, па вялікім рахунку, вы вельмі па-рознаму глядзіце на жыццё. Бывае ж зусім наадварот. З першага погляду ты не чакаеш ад чалавека нічога, акрамя ўсмешак і прывітанняў пры сустрэчы. Але пасля нейкай колькасці часу ты пачынаеш прыглядацца да яго і разумець, што гэты чалавек табе цікавы і, магчыма, ён стане тваім сябрам.

Цяпер, мабыць, варта патлумачыць сэнс, які я ўкладваю ў выраз «свой чалавек». Мне здаецца, што ёсць некалькі тыпаў узаемаадносін паміж людзьмі. Першы тып: вы маеце зносіны з чалавекам вельмі добра, нягледзячы на ​​тое, што шмат у чым непадобныя. Магчыма, у вас розныя музычныя прыхільнасці, вы аддаеце перавагу розную літаратуру і наўрад ці дамовіцеся, на які фільм пайсці ў кінатэатры. Але гэта не так важна. Галоўнае, што ў вас аднолькавы жыццёвы стрыжань. Гэта значыць, вы глядзіце на жыццё пад адным вуглом і аднолькава ўспрымаеце важныя жыццёвыя падзеі. Вы — свае людзі.

Другі тып: вы падобныя ў музычных, літаратурных і іншых густах, але жыццё ўспрымаеце кардынальна па-рознаму. Я лічу, што такія сяброўскія саюзы наўрад ці будуць трымацца доўга.

Моцнае таварыства паміж зусім рознымі па сваёй сутнасці людзьмі можа завязацца толькі ў экстрэмальных сітуацыях. Я маю на ўвазе баявых таварышаў, з якімі чалавек прайшоў вайну. Такое страшнае падзея ў жыцці вельмі змацоўвае людзей. Пра гэта напісаў свой выдатны раман Э.М. Рэмарк.

«Тры таварыша» — гэта твор пра каханне, сяброўства, пра людзей, якія прайшлі першую сусветную вайну. Пакаленне гэтых людзей прынята называць «страчаным». Галоўны герой рамана, Роберт Локамп, трапіў на вайну зусім яшчэ юнаком. Прайшоўшы ўсе жахі вайны, ён вынес адтуль ўсведамленне каштоўнасці сапраўднага сяброўства. Пазней, ужо ў мірны час, ён зноў сустрэў сваіх баявых таварышаў, і яны адкрылі сумеснае справа. Роберт, Ота і Готфрыд трымаюцца адзін за аднаго, не пакідаючы таварыша ў бядзе. Калі патрэбна тэрміновая медыцынская дапамога каханай жанчыне Роберта, Ота Кёстэр, адкладаючы ўсе свае праблемы, зрываецца з месца і прывозіць лекара з іншага горада. Калі апынуліся неабходныя грошы для магчымага лячэння Пат, Кёстэр, не раздумваючы, прадае самае дарагое, што ў яго ёсць, сваё дзецішча — сваю гоначную машыну.

Але матыў дружбы ў гэтым творы праяўляецца і ў тэме кахання. Бо сваю каханую Роберт кліча «мой каханы, мужны стары сябра». І гэта не выпадкова. Пат заваявала яго сэрца яшчэ і тым, што прыняла яго такім, які ён ёсць, не спрабуючы перарабіць. Іх любоў не была б такая моцная, калі б паміж імі не было б яшчэ і цесных сяброўскіх пачуццяў.

Падводзячы вынік усяму вышэй сказанага, я хачу сказаць, што сапраўдная дружба — гэта праўдзівы дар. Такія ўзаемаадносіны атрымоўваецца пабудаваць далёка не кожнаму. Але той, хто знайшоў аднаго ў жыцці, сапраўдны шчасліўчык. Таму што ён зрабіў вялікі крок да самага важнага адкрыцця на свеце — спазнання самога сябе.

0 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.

/ Складанні / Складанні на вольную тэму / 11 клас / Што такое сапраўдная дружба?

Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.

Сачыненне на тэму дружба, сапраўдная дружба, каштоўнасць дружбы

Разважаючы пра важныя людзях у сваім жыцці, мы часцей за ўсё расстаўляем іх у такім парадку — бацькі, блізкія сваякі, сябры, знаёмыя. Бацькоў і сваякоў не выбіраюць, знаёмых не ўпускаюць занадта глыбока ў жыцці. І толькі сапраўдны сябар — гэта чалавек, адносіны з якім грунтуюцца на ўзаемнасці, добразычлівасці, шчырасці і сімпатыі. Вось так здараецца — сустракаюцца двое незнаёмцаў і пры пэўных умовах становяцца незаменнымі адзін для аднаго.

Без дружбы жыццё не паўнавартасная. Але толькі калі гаворка ідзе пра сапраўднае сяброўства — ня пустым зносінах, выкарыстанні адзін аднаго ў карыслівых мэтах. Як раз гэта наадварот не прыносіць нам нічога добрага. Навошта вам сябар, які з вамі толькі таму, што яму больш нічым заняцца, і ён лёгка знікне надоўга, нават не папярэдзіўшы? Ці сябар, які з вамі кажа адно, аза вашай спіной пляткарыць пра вас? Або той, хто мае зносіны з вамі, толькі калі яму нешта трэба? Або зайздроснік? Хіба такія «сябры» робяць жыццё паўнавартасным?

Не, дружба павінна азначаць нешта іншае. У бытавым плане — гэта ўзаемная і шчырая сімпатыя, зацікаўленасць адна ў адной, жаданне падзяліцца думкамі і ўражаннямі, камфортнае баўленне часу. Ёсць прыказка пра тое, што сябар пазнаецца ў бядзе. Але не толькі. Сапраўдны сябар не толькі дапаможа ў цяжкую хвіліну, але і шчыра парадуецца тваім поспехам. Як і вы будзеце цешыцца за яго. Сябар — гэта той чалавек, які будзе на тваім баку, нават нягледзячы на ​​цябе. То ёсць сябар зможа сказаць «не», калі ты збіраешся нашкодзіць сабе нейкім чынам.

І лепш за ўсё сапраўдная сутнасць дружбы, як па мне, раскрытая ў казцы «Маленькі прынц» А. дэ Сэнт-Экзюперы. Там у размове Ліса з Маленькім прынцам гаворыцца, што для таго каб стаць блізкімі, трэба даведацца адзін аднаго. Трэба ўпусціць чалавека ў сваё сэрца, думкі, жыцця. І самому ўвайсці ў яго. Гэта — давер, і менавіта яно свяшчэнна. І гэта сапраўднае шчасце — быць з кім адкрытым і ведаць, што цябе такім прымуць і не здрадзяць. І гэта неабходнасць у жыцці кожнага з нас.

Чытайце подібні дзей

Інформація на сайті охороняється Законам України пра авторські права. Копіювання Матеріалів заборонено

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: