Складанне цікавыя месцы краснаярскага краю

Дзе яшчэ знойдзеш краю такія,

Хоць прайдзі паўсвету, полземли?

Тут у нас патокі буревые,

Собаля, пшаніцы наліўныя,

Лістоўніцы, скалы, хрустали.

Я гляджу на карту Расеі … Якая яна вялікая, мая Радзіма! Нават погляд ледзь ахоплівае яе прасторы ад заходняй мяжы да ўсходняй. Яна выдатная, шматаблічная, маляўнічая. І ў самым яе цэнтры, з поўначы на ​​поўдзень, працягнуўся шырокай паласой мой родны край, у якім я нарадзілася і вырасла, з якім звязаны самыя дарагія майму сэрцу ўспаміны. Расія — шматнацыянальная краіна. У ёй ўжываюцца шмат нацыянальнасцяў: рускія і татары, башкіры і ўдмурты, ненцы і чувашы … Але для кожнага чалавека, акрамя краіны, у якой ён жыве, даражэй за ўсё на сьвеце яго малая радзіма.

Малой радзімай мы называем той край, дзе нарадзіліся і выраслі, калі нават ён пакрыты балотамі або пяскамі. Гэта тое месца, любоў да якога пасяляецца ў сэрцы чалавека назаўжды. І не важна, чым з’яўляецца твая Радзіма: вялікім прамысловым горадам або маленькай вёсачкай і як гэты горад ці вёска выглядаюць. Галоўнае тое, што гэта ўсё роднае, знаёмае табе з дзяцінства. Радзіму, як і бацьку з маці, не выбіраюць. Ты яе прымаеш, любіш такую, якая яна ёсць. І толькі сталеючы, чалавек пастаянна ўсведамляе сваю прыналежнасць да маці-радзіме, адказнасць за яе, а галоўнае — несувымерна любоў да яе. Так нараджаецца грамадзянін, так фарміруецца патрыёт.

У наш век чалавек можа, пры жаданні, пабываць у самых далёкіх краінах святла, аб’ехаць усю зямлю і нават палюбавацца планетай з боку, з глыбінь Сусвету, — але ўсё для яго пачынаецца з той малой радзімы, з той Айца зямлі, дзе ён нарадзіўся. З імем Айчыны ў сэрцы і на вуснах ішлі яе лепшыя сыны і дачкі ў бой з ворагамі, здзяйснялі гераічныя подзвігі. Бо любоў да Радзімы можна параўнаць толькі з любоўю да сваіх блізкіх. Страта іх азначае глыбокі смутак, а страта Радзімы — страту чалавечага шчасця, страту веры ў будучае жыццё, страту самога сябе. А калі трэба было пастаяць за любімую Радзіму, за яе гонар і незалежнасць, то людзі аддавалі самае дарагое, што ёсць у чалавека — жыццё.

Для кожнага чалавека ў яго малой Радзіме ёсць тое, пра што б ён хацеў расказаць. Вось і я хачу апісаць сваю Радзіму з яе непаўторнай гісторыяй і прыродай, з яе памятнымі месцамі.

Што можа быць неацэнным роднага краю? Зірнеш на знаёмыя і мілыя месцы і думаеш: «Якая ж прыгажосць наўкол!» Чым жа так прывабны мой сібірскі край? Перш за ўсё, сваёй непаўторнай прыродай. Тут няма ні экзатычных пальмаў, ні ліян, ні велізарных баабабаў, але, пабываўшы ў лес, адчуваеш усё хараство свайго роднага краю. Дзе яшчэ на свеце ты сустрэнеш беласнежныя бярозы, велічныя хвоі, высокія таполі? Няма на ўсім зямным шары такой мяккай травы, духмяных траў, чыстага неба, як у нашым краі.

Аб нашай роднай Краснаярскім краі ва ўсе часы паэты складалі вершы і песні, а пісьменнікі і мастакі прысвячалі свае творы. Кожны пісьменнік у любым сваім творы закранае тэму прыроды. Гэта можа быць простае апісанне месца разгортваюцца падзей дадзенага твора або выраз пачуццяў героя, але заўсёды аўтар паказвае і сваю пазіцыю, сваё стаўленне да прыроды. Звычайна тут бываюць два пункты гледжання: некаторыя лічаць, што чалавек — стваральнік і ён павінен заваяваць ўсё жывое, насялялае на зямлі; іншыя, наадварот, даказваюць, што прырода — гэта храм, кожны чалавек абавязаны падпарадкоўвацца яе законам.

Віктар Пятровіч Астаф’еў ў сваіх творах спрабуе разабрацца ў гэтай праблеме і знайсці адказ на гэтае важнае пытанне. Пісьменнік закранае тэму прыроды амаль у кожным аповядзе. Астаф’ева можна назваць спеваком сібірскай прыроды. Яго асоба заўсёды прысутнічае ў творы, гэта прысутнасць гуманіста, у душы якога не згасае захапленне веліччу роднай прыроды.

У шматлікіх творах Астаф’ева мы не раз пераконваемся, як прыгожы і багаты сібірскі край! Ён вельмі розны на поўначы і на поўдні, паблізу Енісея і ў глыбокай тайзе. Ёсць стромкія хвоі, ласкавыя бярозы, гордыя кедры. Ёсць паляны ў колеры, празрыстыя рэкі, непрыступныя скалы. Ўяўленне аб адзінстве ўсяго існага ўзнікае ў Астаф’ева дзякуючы пастаянным асацыяцыям паміж чалавекам і прыродай. Чалавека пісьменнік бачыць праз прыроду, а прыроду праз чалавека. Так, дзіця асацыюецца ў Віктара Пятровіча з зялёным лістком, які «прымацаваўся да дрэва жыцця кароценькім стерженька», а смерць старога чалавека параўноўваецца з тым, як «спадаюць у старым бору перестоялые хвоі, з цяжкім хрустам і доўгім выдыхам». Вобраз маці і дзіцяці ператвараецца пад пяром Астаф’ева ў вобраз Дрэва, сілкавальнага свой Парастак.

У сваіх творах Астаф’еў не раз з дапамогай адухоўленняў і метафар выказвае бязмежную прыгажосць кветак. Прачытаўшы ўсяго некалькі радкоў, чытач нібы ўдыхае водары лясы і траў, дрыжыць у вільгаці ранішніх туманоў, бачыць першую кроплю расы на пялёстку прачынаешся кветкі, чуе песню ранняй птушкі. І гэта ўсё мая радзіма …

Зямля, дзе я зрабіў

Свой першы крок,

Дзе выйшаў калісьці

Да скрыжаванні дарог.

І зразумеў, што гэта

За сваё жыццё я паспела пабываць шмат разоў за мяжой. Я ездзіла ў некаторыя краіны Еўропы, паглядзела вялікія гарады, якія славяцца сваёй архітэктурай, гісторыяй і прыродай. Я бывала ў Іспаніі, бачыла вялікія і непаўторныя саборы і цэрквы, адзіныя ў сваім родзе дома, спраектаваныя вядомым архітэктарам. Я бывала ў Празе і бачыла вялікай прыгажосці масты і вуліцы. Але самае цудоўнае нашага роднага краю і нашай неабсяжнай прыроды я не бачыла ніколі ў жыцці.

Колькі выдатных месцаў у нашым Краснаярскім краі! Іх не злічыць. У кожнага горада ёсць свая гісторыя, свае адметнасці. Але я раскажу вам аб самім дарагім і родным мне горадзе, дзе я нарадзілася і вырасла, і гэты горад я з гонарам называю — мой Красноярск!

Красноярск — самы лепшы горад на зямлі! Я люблю гэты горад за яе асаблівую прыгажосць. У Краснаярску ёсць шмат славутасцяў, паркаў, сквераў, кінатэатраў. Але акрамя гэтага ёсць у нашым горадзе тое, чаго няма ў іншых гарадах. Менавіта ў Краснаярску ёсць такі знакаміты запаведнік, які ведаюць па ўсім свеце і прыязджаюць паглядзець на гэтую жамчужыну сібірскай прыроды з усіх куткоў зямлі. Красноярцы з гонарам называюць гэты запаведнік «Столбы9raquo ;. Ён быў заснаваны ў 1925 годзе для аховы прыродных комплексаў жывапіснага скальнага масіву ўрочышча Слупы. Тут, сярод тайгі, на сарака сямі тысячах гектараў ўзвышаюцца скалы-скалы. Взметнувшиеся ўвысь каменныя волаты — гэта выхады з нетраў зямлі ружавата-бурых крышталічных парод — гранітныя-сиенитовых астанцы. Некаторыя з іх паднімаюцца над паверхняй зямлі да ста метраў. Сваю назву запаведнік атрымаў з-за гэтых гіганцкіх гранітных скал, гадамі якія ствараліся ветрам і дажджамі. Іх назвы ў дакладнасці адпавядаюць вонкавым выглядзе скульптураў — Беркут, Дзед, Вераб’і, Манах і іншыя. Усяго тут больш за 80 гуртоў слупоў.

Я была на Слупах шмат разоў і кожны раз я захаплялася прыгажосцю і мудрагелістымі формамі скал. Толькі ступіўшы на тэрыторыю запаведніка, пачынаеш разумець, што ты ў казцы. Над табой купал чыстага неба, пад табой мяккая трава, вакол цябе магутныя хвоі, перад табой доўгі шлях. І менавіта тады ты разумееш, што значыць сапраўдная прыгажосць.

Але ёсць у нашым горадзе і іншыя славутасці. На Каравульны гора пры ўездзе ў Красноярск знаходзіцца капліца Параскевы Пятніцы — візітоўка горада, якую відаць практычна з любой яго пункту. Яна знаёмая ўсім расіянам, так як намаляваная на дзесяцірублёвых купюры. Гэты помнік архітэктуры і гісторыі стаў сімвалам Краснаярска.

Калі я была яшчэ зусім маленькай, мае бацькі расказвалі, што гармату, якая стаіць каля гэтай капліцы, чуваць з любой кропкі горада, і гэта аказалася праўдай. Калі надыходзіць апоўдні, можна пачуць, як гармата страляе.

У Краснаярску ёсць шмат іншых цікавых месцаў, але я распавяду пра нашых вядомых фантанах. Красноярск часта называюць «горадам фантанаў», таму што ў нашым горадзе іх каля 150: вялікія і маленькія, складаныя і простыя, з музыкай і падсветкай. Самыя любімыя фантаны красноярцев — гэта, вядома, фантаны на тэатральнай плошчы: дзівоснай прыгажосці цветомузыкальный Гарадскі фантан і адкрыты да 377-годдзя горада каскадны фантан «Рэкі краю». Абодва гэтыя фантана ўнікальныя. Адзін дзівіць разнастайнай гульнёй водных бруй, а другі здзіўляе моцай і каскадамі.

Выдатны наш горад Красноярск! Нідзе на свеце няма такога запаведніка, вялікай капліцы, звязанай з гісторыяй горада, такой колькасці фантанаў. Калі ты разумееш гэта, ўсвядоміш, што твой горад асаблівы, менавіта тады твой горад становіцца табе родным, блізкім сэрцу і душы. А яшчэ ты разумееш, што ўсё гэта твая Радзіма … І тады ты становішся ганарлівы за свой горад, за свой край, за сваю краіну.

Я люблю свой край, свой горад і сваю краіну, таму што гэта мне роднае з дзяцінства. Усе вуліцы, усе паркі, усе будынкі, усё, што ёсць у маім горадзе стала мне родным. Бо менавіта тут я вырасла, тут жыву. Для мяне няма нічога даражэй майго горада. І дзе б я ні была, я сумую па ім. З гэтым месцам звязаны самыя дарагія майму сэрцу ўспаміны, людзі, думкі. Бо дзе яшчэ я магу атрымліваць асалоду ад такім свежым паветрам, ясным небам, зялёнай травой? Нідзе, акрамя майго роднага Краснаярскага краю. Менавіта яму я прысвяціла гэтыя радкі …

Люблю цябе, мой край родны,

Твае бязмежныя прасторы,

Твае палі, твой шум лясны,

Твае высокія, павабныя горы.

Люблю цябе, мой край родны,

Люблю я вецер твой стэпавы,

Люблю світанак, люблю возера,

Люблю я неба сінь і мора.

Аб родных месцах можна казаць бясконца. Тут усё мілей і даражэй, чым у іншых краях. І неба тут чысцей, і кветкі ярчэй, і людзі больш ласкавай, таму што гэта мая радзіма, мой край, мой горад. І мы павінны ўсю гэтую прыгажосць зберагчы. Я хачу скончыць сваё сачыненне словамі В.П. Астаф’ева: «Вы ж таксама станеце дарослымі, і ўсё, што ёсць на зямлі, і сама зямля дастануцца вам у спадчыну — беражыце зямлю, тады і сябе зберажаце, і любоў сваю да ўсяго жывога і квітнеючаму на планеце нашай, гэтую любоў сваю перададзіце далей , у будучыню ».

Намінацыя «Мая малая радзіма»,

Аўтар: Анастасія Анішчук,

Кіраўнік: Шульга Галіна Уладзіміраўна,

Адміністрацыя губернатара Краснаярскага краю

Урад Краснаярскага краю

660009, Краснаярскі край г. Краснаярск, пр. Міру, 110

Аддзел службовых лістоў (службовая карэспандэнцыя):

Размяшчэнне інфармацыі на партале:

Сацыяльная абарона і сацыяльнае абслугоўванне

Ахова здароўя і лекавае забеспячэнне

славутасці Краснаярска

5 месцаў, якія трэба наведаць у Краснаярску

Сімвал Краснаярска — праваслаўная капліца Параскевы Пятніцы на вяршыні Каравульны горы, якую відаць з большасці раёнаў горада. Капліца пабудавана ў 1855 г. на месцы драўлянай вартавы вышкі, на якой неслі караул казакі — першыя пасяленцы Краснаярска.

Рака Енісей — вядомая ўсім свеце прыродная славутасць горада. Самая паўнаводная рака ў Расіі і сёмая ў свеце, Енісей дзівіць сваёй моцай многіх прыезджых.

Краснаярскі краёвай краязнаўчы музей адкрыты ў 1889 г. і з’яўляецца адным з найстарэйшых музеяў Сібіры. Пабудаванае ў 1929 г. будынак музея вылучаецца сваёй арыгінальнай архітэктурай, нагадваючы старажытнаегіпецкі храм. Аснову экспазіцыі музея складаюць археалагічныя, палеанталагічныя, этнаграфічныя і прыродазнаўчыя калекцыі сусветнага значэння

Дзяржаўны прыродны запаведнік «Слупы» размешчаны на правым беразе Енісея на ўскраіне горада Краснаярска. Запаведнік уяўляе сабой предгорных раён у адгор’ях Усходняга Саяна, багата насычаны тайговай флорай і фаунай.

Плаціна Краснаярскай гідраэлектрастанцыі размешчана на рацэ Енісей у 40 км ад Краснаярска паблізу з горадам-спадарожнікам Дзіўнагорск. Краснаярская ГЭС з’яўляецца другі па магутнасці гідраэлектрастанцыяй ў Расіі і ўваходзіць у дзесятку найбуйнейшых гідратэхнічных збудаванняў свету.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: