Складанне маё дзяцінства да школы

Я заўсёды ўспамінаю сваё дзяцінства з усмешкай і трапятаннем у душы. Не магу назваць яго ідэальным, але і дрэннага ў ім было вельмі мала.

Калі я нарадзілася, тата служыў у войску, таму з радзільні мяне забіраў дзядуля. Мама да гэтага часу ўзгадвае, як ехала ў машыне з велізарным букетам кветак і сваім нованароджаным шчасцем на руках, загорнуты ў белае коўдру і подвязанным вялікі ружовай стужкай. Калі тата вярнуўся са службы, ён быў на сёмым небе ад шчасця і адразу даў мне імя Таццяна, як заўсёды марыў.

Мы жылі ўчатырох з бабуляй у прыватным доме. У нас быў вялізны прасторны двор, па якому я вельмі любіла бегаць. У садок я праходзіла ўсяго тры дні. У першы дзень прымусілі ёсць нейкую кашу, а калі я наадрэз адмовілася, паставілі ў кут, і гэтым моцна пакрыўдзілі, бо хаты са мной так не звярталіся. У другі дзень, падчас ціхай гадзіны, усіх чамусьці прымусілі спаць, падклаўшы абедзве рукі пад шчаку. Да гэтага часу не разумею, навошта гэта зрабілі, але я не захацела так спаць і пачула шмат крыкаў у свой адрас. На наступны дзень, калі група збіралася шпацыраваць, я ўбачыла, як тоўсты хлопчык штурхнуў маю сяброўку. Я падышла і ў адказ штурхнула яго. Ён паскардзіўся выхавальніцы, і яна насварылася мяне. Прыйшоўшы дадому, я, заліваючыся слязьмі, сказала, што больш ніколі не пайду ў сад. На шчасце, бацькі не пярэчылі, і я засталася дома пад наглядам бабулі аж да пачатку школы.

Гэта быў цудоўны час! Мяне ніхто не прымушаў ёсць ці спаць, ніхто не абмяжоўваў ў гульнях. Мая аднагодка, якая жыве па суседстве, таксама не хадзіла ў сад, і мы з раніцы да вечара гулялі ў самыя розныя гульні: будавалі домікі, ганялі мяч, скакалі ў разіначкі, закопвалі скарбы. Зімой мы любілі пісаць лісты і адносіць іх адзін аднаму ў паштовую скрыню. Цяпер я разумею, што ніякія званкі і смс не выклікаюць такога захаплення, як тыя лісты з малюначкамі і маленькімі падарункамі.

У дзяцінстве кожную пару года было выдатным. Увесну можна было пляскаць па лужынах у сваіх бэзавых гумовых боціках і пускаць па вадзе караблікі. Улетку куляцца на траве, купацца ў рэчцы ці глядзець мульцікі, чакаючы спякоту. Увосень збіраць з бабуляй грыбы або катаць па гародзе велізарныя гарбузы. А ўзімку праводзіць паўдня на катку, а потым грэцца ля старой добрай печкі.

Калі пачалася школа, многія з гэтых заняткаў ўсё ж заставаліся любімымі, толькі на гульні зараз заставалася крыху менш часу. У мяне было цікавае дзяцінства: актыўны, вясёлае, запамінальная. Мама, тата і бабуля стараліся, каб я расла шчаслівым дзіцем. Дзякуй ім за клопат і за гэтыя цёплыя ўспаміны.

Сачыненне на тэму «Маё дзяцінства»

Усе дзеці з самага дзяцінства мараць хутчэй вырасці, стаць дарослымі і самым усе вырашаць. Я таксама не выключэнне. І нават цяпер, калі я ўжо пакрысе пачынаю разумець, што дзяцінства — гэта самая выдатная пара, усё роўна хачу хутчэй скончыць школу. І я ведаю, што потым буду марыць пра вяртанне ў гэты час. Бо нават нашы бацькі заўсёды кажуць, што школьныя гады самыя лепшыя і бесклапотныя, а перажыванні з нагоды вывучаных ці нязробленым хатніх заданняў дробязныя у параўнанні з тым, што нас чакае наперадзе.

Я лічу, што маё дзяцінства самае выдатнае. Маё дзяцінства трапіла ў той час, калі толькі ўваходзілі ў жыццё такія рэчы, як мабільны тэлефон, глабальны інтэрнэт, ноўтбукі, планшэты і да таго падобнае. Я не сядзела суткамі ў дамы за кампутарам, як зомбі, ткнувшись тварам у экран. Са сваімі сябрамі я не магла звязацца, але заўсёды ведала, дзе іх знайсці. Мы гулялі ў выдатныя дзіцячыя гульні, пра якія цяперашнія пакаленне нават ня чула. Узімку будавалі цэлыя катакомбы і вырывалі акопы са снегу, а цяпер нават зіма не такая як тады. Мы чыталі кнігі і былі нашмат прасунутыя, хоць цяпер тэхналогіі нашмат пайшлі наперад.

Я ўжо вырасла з дзіцячых гульняў. У мяне ёсць мабільны тэлефон, нават смартфон, ноўтбук і безлімітны інтэрнэт. Я зарэгістраваная ў сацыяльных сетках і там ёсць шмат сяброў, з якімі я не тое, што не маю зносіны, мы пры сустрэчы нават не вітаемся. Калі мне тэрмінова трэба знайсці сваіх сяброў, я ніколі не ведаю дзе яны. І калі ў мяне ёсць вольная хвілінка падыхаць свежым паветрам, я чамусьці заўсёды прамяняю яе на экран наўтбука. Чаму так здарылася, я не магу растлумачыць, але для сваіх дзяцей такога дзяцінства, як цяпер я не хачу. Я хачу, каб яны, як і я, маленькая, з раніцы да ночы былі на вуліцы, і толькі з палкай іх трэба было загнаць дадому, паесці.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: