Складанне мая гімназія

Школа — гэта пачатак пачаткаў. Яна, як ніхто і нішто іншае, ператварае чалавека ў асобу. Менавіта там мы пачынаем раскрывацца, рабіць першую годную заяўку пра сябе свету.

Школа — гэта першы крок да самастойнага жыцця. Бо многае адбываецца ўпершыню: і першы ўрок, і першая перамога, і першае сур’ёзнае паражэнне, і першае каханне.

У школу мы прыходзім нясмелымі, сарамлівымі і няўмелымі. З рук у рукі перадаюць нас бацькі першай настаўніцы. А колькі было перажыванняў, але нам пашанцавала з першай настаўніцай — добрай, мудрай. Яна стала нам другой мамай. Настаўніца навучыла нас не толькі чытаць і пісаць, а і сябраваць, зразумець, што радзіма пачынаецца «з карцінкі ў тваім буквары».

Бо школа — гэта не толькі агульнаадукацыйны цэнтр, гэта школа жыцця. Мы вучымся тут важнаму: быць сумленнымі, спагаднымі, мэтанакіраванымі, умець жыць у калектыве. У школе мы будуем сваё «Я9raquo; па цаглінцы, цяжка, павольна, асцярожна. Дапамагаюць нам у гэтым нашы настаўнікі. Мне вельмі пашанцавала — яны не толькі настаўнікі, але і сябры. Сябры, якія дадуць мудры савет, падставяць плячо і пакажуць правільны шлях заблуднаму. Іх увагу да нас, цярпенне выклікае захапленне, а душу перапаўняюць словы падзякі. Школьныя настаўнікі вучаць нас пераадольваць сябе, сваю ляноту, неарганізаванасць, не спыняцца на дасягнутым і ісці наперад.

(Карціна Морган Вестлинг "сельская школа")

У школе мы праводзім вялікую частку часу. Мы зрастаецца з ёй. Мы жывем яе жыццём, а яна нашай. Дома мы размаўляем у асноўным аб школе. Бацькі, у нейкай меры, пачынаюць нас па-добраму «ревновать9raquo; да настаўнікаў. Саюз дамы і школы заўсёды вельмі неабходны, бо менавіта ў комплексе, пры аптымальным ўзаемадзеянні гэтых двух найважнейшых сацыяльных інстытутаў і дасягаецца максімальны эфект. Гэтаму надаецца вялікая ўвага.

Важнасць школы ў тым, што яна шмат у чым вызначае лёс чалавека. Школа дае крылы і вучыць лётаць, а нам трэба правільна абраць як ляцець і выбраць правільны курс.

Пройдуць гады. Мы абавязкова будзем успамінаць сваю школу, настаўнікаў, аднакласнікаў, мы будзем распавядаць пра яе сваім дзецям. Гэтыя ўспаміны будуць светлымі, бо «школьныя гады — цудоўныя».

31 жніўня, 2017 — 17:39

З надыходзячым Днём Ведаў

дадаць каментар

Мы ў Фэйсбуку

"сезоны года" — гэта часопіс аб прыродзе, культуры і навакольным свеце.

Матэрыялы можна выкарыстоўваць для азнаямлення дзяцей з прыродай, у дапамогу школьнікам, у рабоце выхавальніка і настаўнікі.

Сачыненне-апісанне «Мая школа»

Зараз школу можна назваць маім другім домам. Яна займае значнае месца ў маім жыцці. Менавіта школа больш за ўсё ўплывае на распарадак майго дня, тое, чым я займаюся. Менавіта ў школе я маю зносіны з сябрамі-аднакласнікамі, на ўроках даведаюся шмат новага і цікавага.

Мая школа ня новая, ёй больш за дваццаць пяць гадоў. Гэта трохпавярховы светла-шэры будынак прамавугольнай формы. Малодшыя класы вучацца на першым і другім паверсе, а старшакласнікі ў асноўным на другім і трэцім. Класныя пакоі ў маёй школе прасторныя светлыя, з вялікімі вокнамі і зручнымі партамі. Іх сцены ўпрыгожаны кветкамі, карцінамі, табліцамі і партрэтамі выбітных навукоўцаў.

Да галоўнага ўваходу вядзе высокі ганак з калонамі і мноствам прыступак. З гэтага ганка кожны год восенню і вясной з Першым і Апошнім званком нас віншуе дырэктар, завучы і розныя госці. З гэтай нагоды ганак ўпрыгожваюць кветкамі і паветранымі шарамі.

На першым паверсе знаходзіцца вялікі прасторны хол, у якім вісіць расклад заняткаў, насценгазеты, аб’явы. А самая вялікая яго гонар — велізарныя гаршкі з высокімі кветкамі — пальмамі, пакаёвымі ружамі, герані і іншымі. За імі клапатліва даглядае тэхнічны персанал школы і нават самі вучні.

Яшчэ ў нашай школе ёсць актавая зала, два спартзалы, а ў школьным двары — вялікі стадыён. У класе інфарматыкі стаяць новыя кампутары, і я ўжо з нецярпеннем чакаю, калі гэты прадмет з’явіцца ў маім раскладзе. А яшчэ ў большасці класаў ёсць праектары. На першым паверсе знаходзіцца бібліятэка і чытальная зала з мноствам цікавых кніг, а таксама сталовая, дзе пякуць смачныя булачкі і адкуль заўсёды апетытна пахне.

Мая школа вельмі ўтульная, і ў ёй ёсць усё неабходнае для вучобы. Мне падабаецца мая школа!

Чытайце подібні дзей

Інформація на сайті охороняється Законам України пра авторські права. Копіювання Матеріалів заборонено

Сачыненні прысвечаныя юбілею гімназіі

Я — выпускнік гімназіі 2011 г.

У гэтай школе я з самага ранняга дзяцінства. Гадоў з трох мама брала мяне да сябе на ўрокі. Я заўсёды з захапленнем глядзела на адзінаццацікласнікаў, яны мне здаваліся такімі дарослымі, такімі разумнымі. І вось я ўжо сама выпускніца гімназіі. Азіраючыся на пражытыя гады, я магу з упэўненасцю сказаць, што гэта была цудоўная школьная жыццё. У ёй было ўсё: і нягоды, і радасці, і перамогі, і паразы. Але ніколі мяне не пакідала думка пра тое, што я вучуся менавіта ў гімназіі, я ганаруся тым, што я вучуся ў гімназіі.

Да гімназіі і гімназістам заўсёды было асаблівае стаўленне. Гэта заўсёды самыя адукаваныя, самыя выхаваныя, самыя акуратныя вучні. Першыя ва ўсім. У нашым горадзе да нашай гімназіі таксама асаблівае стаўленне. Часцей за ўсё нам зайздросцяць або ставяцца прыязна. Але гэта не перашкаджае нам любіць сваю школу і падтрымліваць яе высокі статус. Першая школа. Гэта значыць, што мы заўсёды і ва ўсім павінны быць першымі. Гэта нейкі адмысловы перфекцыянізм — не для сябе, а для сваёй школы. Калі не мы, то хто ж? А з якім гонарам у пачатковай школе мы насілі блакітненькіх значкі гімназіста!

У гэтых сценах прайшло ўсё маё свядомае жыццё. Праўду кажуць, што мы пачынаем нешта шанаваць толькі тады, калі страцім. З якой сумам і паблажлівай усмешкай мы зараз глядзім на тых, каму да выпуску засталося некалькі гадоў. Яны ўжо стаміліся вучыцца, ўставаць рана раніцай. Яны не разумеюць, што на самой справе ў іх ёсць. У іх наперадзе яшчэ цэлая школьная жыццё, складаная, але цікавая! Мы пачынаем шанаваць школу толькі цяпер, калі наперадзе замаячылі экзамены і выпускны вечар.

Для мяне «выпускнік гімназіі» — гэта больш, чым проста «выпускнік». Я ганаруся тым, што я — выпускніца гімназіі 2011 года!

Гляденцева Паліна, выпускніца 2011 г.

Я люблю сваю гімназію і ганаруся ёю. Люблю настаўнікаў, якія б яны строгія ні былі, люблю класы, спартыўную залу, калідоры. Ганаруся перамогамі гімназіі, тым, што падчас вайны яна выстаяла. Ганаруся тым, што менавіта з маёй гімназіі выйшлі пяць Герояў Савецкага Саюза. Мая гімназія адыграла і адыгрывае важную ролю ў жыцці майго горада як у мірным жыцці, так і ў час вайны.

Аўтарытэт гімназіі прыносяць яе вучні. Яны займаюць розныя месцы ў конкурсах, атрымліваюць медалі, граматы, кубкі.

У маёй гімназіі выкладаюць выдатныя настаўнікі, якія таксама ўдзельнічаюць у абласных, гарадскіх конкурсах. Некаторыя настаўнікі маюць званне «Заслужаны настаўнік Расеі», «Выдатнік народнай асветы», «Настаўнік года». Не кожная школа сталіцы можа пахваліцца такімі вынікамі, такімі настаўнікамі і вучнямі. Я ганаруся сваёй гімназіяй!

Демошенков Дзмітрый, выпускнік 2011 г.

У гэтым годзе маёй каханай школе спаўняецца 100 гадоў. У гэты час я буду вучаніцай 11 класа. За гэтыя 10 гадоў я вельмі прывыкла да школы, настаўнікам і аднакласнікаў. Я была ў многіх іншых школах, але там усё зусім не так, як у нашай, і адчуваеш сябе там вельмі няўтульна. Напэўна, на самай справе ў родным месцы і сцены дапамагаюць.

Гімназія — гэта школа, у якой хочацца вучыцца. Увайшоўшы ў гэты храм навукі, адчуваеш дабрыню, цяпло, любоў. У нашай школе не толькі вучаць, але і выхоўваюць, дапамагаюць, настаўляюць. Дзякуючы гэтаму за час свайго навучання тут я атрымала велізарны жыццёвы вопыт. Практычна на ўсіх уроках мне цікава. З некаторымі настаўнікамі склаліся вельмі добрыя адносіны, якія для мяне прадстаўляюць вялікую каштоўнасць. Да выкладчыкам заўсёды можна звярнуцца па дапамогу, прычым нават не па школьных пытаннях.

Школа — гэта, вядома ж, аднакласнікі. З многімі з іх я праводжу час і па-за школай. Апошнія два гады мы адзначаем разам новы год, летам ездзім на дачу. І мне вельмі не хочацца гаварыць з імі развітвацца. У пачатковым і сярэднім звяне мы не так добра размаўлялі, як цяпер. У Гімназіі праходзіць шмат святаў, вечароў і спартыўных мерапрыемстваў. Гэта КВЗ, Дзень Настаўніка, Новы год, Дзень гімназістаў, Дзень Перамогі, Дзень здароўя i iнш. Атрымалася так, што ў большасці з іх я прымала актыўны ўдзел. І думаю, што менавіта такія калектыўныя мерапрыемствы дапамагаюць згуртаванню класнага калектыву. Мне вельмі падабаюцца такія мерапрыемствы, хоць і падрыхтавацца да іх часам бывае цяжка. Таксама я займаюся танцамі ў калектыве «Грацыя» на базе школы. На рэпетыцыях мы часта застаемся да вечара, і тут я бачу зусім іншую школу: у ёй няма вучняў, якія бегаюць па калідорах, крыку, смеху. Гэта ўжо зусім іншы свет, іншая школа, і нават трохі нязвыкла бачыць яе такой.

Зусім хутка я закончу школу, але я так прывыкла да настаўнікаў, да аднакласнікаў, да самой Гімназіі і да ўсяго, што ў ёй адбываецца, што мне зусім не хочацца сыходзіць. Гэта не толькі мая родная школа, мой дом, гэта яшчэ і мая маленькая жыццё. Я б хацела, каб у ёй заўсёды захоўваўся той асаблівы дух, які пануе зараз.

У гэтым годзе я заканчваў школу, і я рада, што ўсе 11 гадоў правучылася ў гімназіі №1. Я ганаруся сваёй школай і лічу, што яна лепшая ў горадзе, бо на працягу ўжо 100 гадоў яна паказвала толькі высокія вынікі. У гімназіі выкладалі і выкладаюць толькі высокакваліфікаваныя настаўніка, і дзеці атрымліваюць добрыя і якасныя веды.

У 2000 годзе, калі пайшла ў 1 клас у гімназію, я, вядома, яшчэ не ведала, якая гэта школа. Але цяпер, правучыўшыся 11 гадоў у ёй, зразумела, што мне б не было так камфортна вучыцца ў іншы які-небудзь школе, як у гімназіі. Мне падабаецца і атмасфера, якая пануе ў школе, і людзі, якія выкладаюць і вучацца ў ёй. Многія вучні з радасцю пераходзяць у нашу школу з іншых школ, думаюць, тут ім будзе лепш. І ніколькі не памыляюцца!

Я жыву далёка ад гімназіі, побач ёсць школа №6, але я рада, што вучуся ў гімназіі, і адлегласць ўжо для мяне не праблема.

Наша гімназія мае шмат дыпломаў, якія ўпрыгожваюць сцены 1 паверха. На другім вісяць стэнды з прозвішчамі медалістаў. Калі я была маленькай, то вельмі хацела, каб і маё прозвішча была сярод іх. Я ганаруся тым, што вучуся ў школе, якая славіцца шматлікімі знакамітымі людзьмі, хочацца, каб у будучыні яна змагла ганарыцца і мной.

Я гуляю ў зборнай камандзе дзяўчат па баскетболе гімназіі № 1. І гуляць за родную школу для мяне вялікі гонар. У гэтым годзе наша каманда прынесла гімназіі 1 месца ў гарадскіх спаборніцтвах па баскетболе. Для мяне гэта вялікая радасць.

Мне не хочацца расставацца з гімназіяй, якая стала для мяне роднай. Я вярнуся сюды праз час і, думаю, не раз яшчэ. У маім сэрцы любімая школа пакіне свой след. Я буду памятаць яе заўсёды. Жадаю сваёй гімназіі не апускаць высокую планку і заставацца такой жа лепшай, першай!

Школа гэта свет, цэлы свет —

ўспышкі яркіх пачуццяў,

феерверк — прышпільны серыял.

Свет кахання, свет слёз,

свет пачуццяў, свет мар.

Свет, у якім быў кожны,

З якога сыходзяць аднойчы.

Гэтыя радкі сталі для мяне вельмі блізкія. Школа для мяне ёсць сям’я.

У гэтым годзе маёй сям’і спаўняецца стагоддзе. За гэты час сцены гэтай установы сталі роднымі для тысячы людзей. Вось ужо на працягу доўгага часу паспяхова кіруе гэтай дружнай сям’ёй — Ірына Міхайлаўна Перуновай. Родны наш дырэктар, які дапамагае кожнаму гімназысту адчуваць сябе патрэбным, каханым дзіцем у нашым калектыве і знайсці сябе ў дарослым свеце. Мы — гімназісты нумар адзін, і мы ганарымся гэтым. Ужо стагоддзе сцены нашай школы выпускаюць добрых, выхаваных, спагадлівых людзей, сярод якіх пяць герояў Вялікай Айчыннай Вайны.

Я люблю сваю школу, люблю кожны куток, кожны сантыметр ўсёй душой, люблю так, як толькі магчыма кахаць. На працягу майго жыцця ў гімназіі, дакладней не ў гімназіі, а з ёй, з ёй па адным шляху з агульнымі жаданнямі, мэтамі — я адчула, што такое першыя пяцёркі і двойкі, першая сяброўства і каханне, ні з чым не параўнальнае пачуццё адрэналіну, калі ў дажджлівы восеньскі дзень забываеш сменку дома. Любімая школа, ты бачыла многае на сваім стагоддзю, ты бачыла радасць першаклашак першага верасня, слёзы старшакласнікаў на апошнім званку, свет пачуццяў вучняў. І ў твой юбілей я хачу пажадаць табе, любімая школа, пабольш таленавітых і працавітых вучняў, з юбілеем цябе любімая, родная …

Я ганаруся сваёй гімназіяй

У гэтым годзе я сканчаю гімназію і, вядома ж, ганаруся гэтым. Наша школа — адна з лепшых у горадзе, бо нездарма яна носіць званне гімназіі №1. Тут дзеці не толькі атрымліваюць добрую адукацыю. З кожнага вучня тут робяць перш за ўсё чалавека — чалавека добрага, адказнага, які зможа далей лёгка ісці па жыцці. У нашай гімназіі працуюць высокакваліфікаваныя настаўніка, адны з лепшых у горадзе.

З гісторыі гімназіі я даведалася, што ва ўсіх гімназістаў была спецыяльная школьная форма, якая адрознівае вучняў гэтага адукацыйнага ўстановы ад усіх астатніх. І гэтая традыцыя захавалася дагэтуль.

Толькі ў нашай школе вучыліся пяць (!) Герояў Савецкага Саюза, чым не пахваліцца ні адна іншая школа ў нашым горадзе.

У гэтым годзе маёй гімназіі спаўняецца 100 гадоў. За 100 гадоў жыцця яна атрымала шмат узнагарод, і вучні, і настаўнікі працягваюць прыносіць славу сваёй школе, удзельнічаючы ў разнастайных конкурсах і алімпіядах.

Я ганаруся тым, што я — выпускніца юбілейнага года гімназіі, і хачу пажадаць ёй заўсёды і ва ўсім заставацца першай.

У гімназіі № 1 я вучуся нядоўга, толькі першы год. Аднак нават за такі параўнальна невялікі перыяд я паспела палюбіць гэтую школу і магу назваць яе сваім домам.

Я люблю сваю школу за тыя веды, якія яна дае. Гэтыя веды вельмі шматстайныя і аб’ёмныя, і ў далейшым яны дапамогуць выбраць і асвоіць пэўную прафесію і знайсці сваё месца ў жыцці.

Я вельмі люблю настаўнікаў, якія працуюць у гэтай школе. Яны сапраўды вучаць; толькі яны могуць растлумачыць свой прадмет так, што ўвесь матэрыял становіцца зразумелы. Але, акрамя таго, што яны добрыя настаўнікі, яны яшчэ і выдатныя людзі. Да іх можна звярнуцца з любой праблемай і быць упэўненым, што табе дапамогуць.

Адзін з такіх настаўнікаў — наш класны кіраўнік Каваленкі Алена Аляксандраўна. З першых дзён знаходжання ў школе я адчуваю клопат і ўвага з яе боку. Яна лёгкі і адкрыты чалавек. Я вельмі рада, што трапіла ў яе клас.

Са школай у мяне звязаны самыя лепшыя ўспаміны, усе цікавыя і вясёлыя моманты, якія адбыліся са мной у гэтым навучальным годзе. Яны надоўга застаюцца ў памяці, іх прыемна ўзгадваць, яны выклікаюць толькі радасць.

Але самая важная прычына, чаму я люблю сваю школу — гэта вучні, якія ў ёй вучацца. І, галоўным чынам, гэта мае аднакласнікі. Сярод іх я знайшла выдатных сяброў, верных таварышаў. Я ведаю, што магу разлічваць на іх, як і яны могуць разлічваць на мяне. Яны заўсёды падтрымаюць у цяжкую хвіліну, не дадуць загінуць у адчай. У мяне самы дружны і вясёлы клас, які заўсёды знойдзе выйсце з любой сітуацыі. Мае аднакласнікі вельмі разумеюць, яны хутка развесяляць, калі сумна, і дапамогуць, калі ёсць праблемы. Я ведаю, што лепш класа, чым мой, мне не знайсці.

Школа займае даволі працяглы перыяд жыцця чалавека і ўплывае на фарміраванне ў ім асобы. Таму вельмі важна тое, як яна развівае чалавека. Мая школа развівае самыя лепшыя якасці: сумленнасць, адказнасць, мэтанакіраванасць, павага. Яна дапамагае выхаваць у чалавеку ўсё самае лепшае, што ў ім ёсць, дапамагае ўсталяваць яго характар, накіраваць усе яго сілы і імкнення ў патрэбнае рэчышча. Мая школа дае права на памылку, вучыць не апускаць рукі, калі нешта не атрымліваецца, а спрабаваць далей. Яна выхоўвае ў чалавеку Чалавека. Вось за што я люблю сваю школу.

Я выпускнік гімназіі 2011

Гімназія — гэта сапраўды вялікая школа, у якой і выкладаюць вельмі таленавітыя, цікавыя людзі.

Навучаючыся 11 гадоў у гімназіі, магу сказаць адно: было і добрае, было і дрэннае, але ўсё гэта цьмянее перад тым, што мой клас — гэта мая сям’я, якая хутка разляціцца, як парашуцікі дзьмухаўца. На працягу гэтых 11 гадоў ты думаеш: «Хутчэй бы выпуск, і …» — так, і я думала так жа, але ў 11 класе ты, сам таго не заўважаючы, прырастае ўсё мацней і мацней да класа, і нават тыя людзі, з якімі ты не меў зносіны, становяцца часткай цябе, і жаданне быль з класам становіцца ўсё мацней.

Што пажадаць наступным выпускнікам?

ВЕРЫ У СЯБЕ! Гэта галоўнае!

Каб кожны змагаўся за тое, што яму па душы, за тое, над чым ён працуе шмат часу і ў што ўкладвае шмат сіл. Каб жаданне і імкненне апынуліся мацней слабасці, перашкод і ляноты.

Таксама адзінства, перамог, — вялізнага рыўка наперад па жыццёвай лесвіцы, якая так хістка і падступная.

Гімназіі я б пажадала таленавітых вучняў. Каб гімназісты з энтузіязмам прыходзілі ў спартыўныя секцыі, займаліся танцамі і музыкай, захапляліся самакіраваннем і заяўлялі пра сябе, як асобы.

І ў канцы я хацела б сказаць: я ганаруся класам, ганаруся любімай усімі Інай Юр’еўна і нашай гімназіі, якая дала нам так шмат! Шкада, што мы разумеем гэта так позна …

Канавалава Кацярына, выпускніца 2011 г.

Усе галоўнае ў лёсе чалавека пачынаецца са школы. Тое, кім ты станеш ў наступным жыцці, шмат у чым залежыць ад таго, якім ты быў у школьныя гады.

Я вучуся ў выдатнай гімназіі № 1 горада Красны Сулін. Я ўпэўнена, што менавіта гэтая школа зможа выхаваць і навучыць.

Наша гімназія ў гэтым годзе святкуе юбілей — 100 гадоў. У гэта цяжка паверыць: яна здаецца такой жывой, юнай і вясёлай! Але разам з тым наша alma mater гадамі захоўвае вопыт і мудрасць пакаленняў. У нашай школе самыя лепшыя настаўнікі: строгія, але справядлівыя, клапатлівыя, заўсёды за нас перажываюць …

Я люблю сваю школу. У ёй вучылася мая маці і старэйшая сястра, выкладалі мае бабуля і дзядуля. Цяпер мая мама працуе настаўнікам інфарматыкі ў гімназіі. З дзяцінства я любіла хадзіць з сястрой у летні школьны лагер і чакала, калі ж прыйдзе мая чарга ісці сюды з партфелем на плячах.

Цяпер я вучуся ў гімназіі ўжо дзевяты год, я зраднілася з ёй. Тут мае сябры, мудрыя настаўнікі, тут я адкрыла свой унутраны свет. Школа — мой родны дом, яна дае мне не толькі каштоўныя і неабходныя веды, але і нічым не замяняльныя жыццёвы вопыт. Яна рыхтуе нас да новай цікавай жыцця.

У школе праходзяць лепшыя гады майго жыцця — юнацтва. І частка яе я аддаю сваёй школе. Я рада, што мая маладосць праходзіць тут!

Усе галоўнае ў лёсе пачынаецца са школы. Я перакананая: якім ты будзеш у школьныя гады, такім ты станеш ў наступным жыцці. Я вучуся ў выдатнай школе Гімназія № 1. Тут самыя лепшыя настаўнікі. Я думаю, што не кожны чалавек зможа кожны дзень знаходзіць агульную мову з чужымі для яго дзецьмі, якія пасля становяцца для яго роднымі, і дарыць ім сваю любоў, клопат і дабрыню.

Я вучуся ў 10 класе і вельмі моцна люблю свой клас. Наш класны кіраўнік — Каваленкі Алена Аляксандраўна, якую мы шануем і паважаем. З класам мы часта ладзім святы, такія як 23 лютага, 8 сакавіка, Новы год і да т.п., а таксама разам наведваем тэатры, кінатэатры і ездзім на каток. І ўсе гэтыя цудоўныя моманты праходзяць разам з нашым каханым класным кіраўніком.

Школе, у якой я вучуся, хутка будзе 100 гадоў. Але мне здаецца, што ні адна новая школа не можа перадаць такую ​​дабрыню і цяпло, якія выпраменьваюць сцены маёй школы, гадамі якая захоўвае званкі пераменаў, гучныя воклічы і смех вучняў, строгія, але правільныя навучанні настаўнікаў …

Школа дае не толькі веды. Яна дае нічым не замяняльныя жыццёвы вопыт. Яна рыхтуе нас да новай цікавага жыцця, як клапатлівая і добрая маці, не патрабуючы нічога наўзамен. У школе праходзяць лепшыя гады майго жыцця — гэта маладосць. Тут я адкрываю свой унутраны свет, познаю сваё ўнутранае «Я». Школа — мой другі дом, і кожны раз я прыходжу сюды з усмешкай і добрым настроем.

Я вельмі ўдзячная школе за тое, што ў яе сценах я вучуся, ўдзячная настаўнікам, якія вучаць мяне, маіх аднакласнікаў і сяброў ужо на працягу многіх гадоў, а таксама ўдзячная бацькам, якія аддалі мяне менавіта ў гэтую школу. Я вельмі моцна люблю сваю школу і ніколі не забуду усё тое, што было ў ёй, і ўсё тое, чаму яна мяне навучыла.

Сачыненне пра школе, у якой я вучылася …

Самыя лепшыя гады праходзяць у школе. Мы прыходзім у школу дзецьмі, пражываем яе падлеткамі, а сыходзім юнакамі і дзяўчынамі. Так хацелася яе хутчэй скончыць, і вельмі шкада было расставацца, разумеючы, што цяпер ты адпраўляешся ў дарослае жыццё, дзе больш адказнасці і спакус, не заўсёды добрых. А дарослыя гульні значна больш жорсткім і падступней.

Школьныя гады не забываюцца, а навучанні лепшых выкладчыкаў не раз дапамагаюць нам у жыцці.

Калі выкладчык любіць свой прадмет, ён падае яго так, што, нават калі потым не становішся хімікам, матэматыкам ці філолагам, разумееш, што ведаеш гэты прадмет, можа быць нават лепш за тых выдатнікаў, якія яго проста зубрылі.

Я ніколі не лічыла сябе выдатніцай, але была здзіўленая, што ведала больш сваіх аднагодкаў. У той момант я зразумела, што вучылася ў вельмі нядрэнны школе. Праўда, на іспытах у МДУ я сутыкнулася з тым, што школа не гатуе нас у такія ВНУ, але ў ёй ёсць патэнцыял …

Ужо і мой сын вучыцца ў гімназіі … Праграма стала складаней, і хоць старэйшы сын наўрад ці будзе вучыцца ў МДУ, але ўзровень яго падрыхтоўкі ўсе -такі не дрэнны, нягледзячы на ​​тое, што вучобе ён надае не надта шмат часу.

Мой малодшы сын менавіта з-за якаснага падыходу педагагічнага калектыву да адукацыі пойдзе ў гімназію. Ужо цяпер ён нядрэнна чытае, лічыць, і я ведаю, што ў гімназіі ў яго не адаб’юць ахвоту пазнаваць што — то новае, цікавае, што яго навучаць сябраваць, жыць у калектыве, развівацца фізічна і духоўна.

Самсонава Ларыса Аляксандраўна,

выпускніца і прадстаўнік бацькоўскай грамадскасці

Сваю школьную жыццё я пачынала з маленькага навучальнай установы, які знаходзіцца ў маім пасёлку. Затым я перайшла ў гарадскую школу, якая лічылася на той момант самай прэстыжнай, але, на жаль, не знайшла агульную мову з аднакласнікамі. Усё было непрыемна, мне здавалася, што я знаходзілася ў крывадушнасці і славалюбстве толькі таму, што была непрыязнасць да аднагодкам. І неўзабаве, перайшоўшы ў гімназію, я здабыла сапраўдных сяброў і аднакласнікаў, на якіх у любы момант магу спадзявацца.

Ужо калі прайшоў практычна год у новай школе, я магу напісаць пра тое, за што я яе люблю. Для мяне гімназія стала другім домам. Толькі ўваходжу ў будынак школы, і адчуваю прыліў сіл і заспакаенне. Аднакласнікі, якіх я сустракаю з раніцы, пачынаюць жартаваць, і якое здавалася сонным раніцу праходзіць незаўважна. Бывалі крыўды і нават сваркі, але гэтыя маленькія моманты хутка забываліся, як толькі хто-небудзь папросіць прабачэння. Толькі дзецям можна сказаць: «А памятаеш ?!», і тэма зноў пачынае развівацца. Калі аднакласнікі кажуць, што стаміліся ад школы і надакучыла вучыцца, я не веру: на вакацыях пачынаем сумаваць сябар па аднаму. Усе гэтыя дробязі маюць для мяне вялікае значэнне ў маім школьнага жыцця. Я люблю сваю школу і рада, што вучуся ў ёй. Тут я адкрыла свой унутраны свет, спазнала сваё ўнутранае «Я».

Аб нашых настаўніках я магу сказаць толькі самыя добрыя словы, таму што ўсе яны людзі творчыя. Яны не абмяжоўваюцца рамкамі падручніка. І на ўроку мы не проста вучні і настаўнікі, а суразмоўцы. І, напэўна, калектыў у школе дружны, таму што ўсе паважліва ставяцца адзін да аднаго. Не толькі вучні да настаўнікаў, але і яны да нас. Большасць настаўнікаў у маёй школе дэмакратычныя, а гэта азначае, што ёсць надзея на тое, што твая кропка гледжання будзе выслухаць. Не абавязкова прынятая, але выслухае, што ўжо вельмі важна. Нашы настаўнікі аддаюць кожнаму школьніку часцінку сваёй душы, імкнуцца перадаць ад сябе як мага больш ведаў.

За што я люблю сваю школу? Не толькі за высокі ўзровень ведаў і прадуманую арганізацыю навучання, я лічу, што ў нас самае правільнае стаўленне да вучня — як да самастойнай асобы; толькі тады, калі перад чалавекам ёсць выбар, ён можа навучыцца рабіць яго правільна. Педагог можа толькі падзяліцца сваім вопытам, растлумачыць нешта, параіць, але ён ніколі не крычыць і не патрабуе (як часцяком гэта бывае ў пытаннях дысцыпліны і т.п. ў іншых школах).

Школа — гэта выдатны час жыцця чалавека. Ўспаміны пра яе застаюцца самымі светлымі. Часам я гляджу на першаклашак, і мне так хочацца вярнуць час і зноў паступіць у пачатковую школу. Я вельмі люблю сваю школу і, напэўна, мне будзе вельмі сумна расставацца з ёй.

Я ганаруся сваёй гімназіяй!

Вось і прайшло 11 гадоў. Наступіла чаргу нашага класа выходзіць у дарослае жыццё. Увесь гэты час настаўнікі дарылі нам сваю ласку, дабро, веды. Я ім вельмі ўдзячная за гэта. Яны выхоўвалі нас, рабілі мацней, дапамагалі перажыць цяжкасці. І я захапляюся тым, што яны, нягледзячы ні на што, мужна выконвалі свой абавязак. Я ганаруся сваёй гімназіяй! Яна шмат што перанесла за гэтыя 100 гадоў: і вайну, і змену ўлады. Але яна выстаяла і працягвае выхоўваць таленавітых і разумных дзяцей.

У перыяд з 1960 па 2010 г. гімназія выпусціла больш за 70 залатых медалістаў і больш за 50 срэбных. Гэта даказвае, што ў ёй заўсёды вучылі і выкладалі вельмі моцныя настаўніка. Я ганаруся тым, што я заканчваў гэтую школу. І жадаю ёй светлай будучыні!

Мы прыйшлі ў гімназію дзецьмі. І вось, праз 11 гадоў, мы ў двух кроках ад дарослай жыцця. Вельмі складана казаць пра што-небудзь, калі сапраўды ёсць, што сказаць. Складана казаць аб пачуццях да родных сценах, пра чалавека, які стаў дня нас другой мамай. Я не памятаю свой першы званок, але памятаю ўсмешкі, якія сустракалі нас у гімназіі. У гэтым годзе мая школа стала старэй на год, ёй 100 гадоў! Наша класная мама навучыла нас быць людзьмі, навучыла адчуваць і разумець адзін аднаго. Гімназія падарыла веды, сяброў, першае каханне і першыя страты …

У галаве так шмат думак, але ні адна з іх не кладзецца на паперу. Ведаеце, як-то і не хочацца шмат казаць пра гімназіі-бабульцы: нягледзячы на ​​гэтак салідны юбілей, яна маладая — душа-то яе не старэе! Проста хочацца пажадаць усім тым, хто вучыцца і будзе вучыцца ў маёй школе: не спяшайцеся ўцякаць са школьнага двара, не спяшайцеся ўставаць з-за парты, не спяшайцеся сталець!

Так хочацца перажываць выпрабаваныя тут пачуцці зноў і зноў, але другога шанцу нам, на жаль, ужо ніхто не дасць … Я не развітваюся, а ўсяго толькі кажу роднай школе: «Да пабачэння!»

Гімназія … Мая гімназія !! Так, менавіта мая !! Для мяне Гімназія — гэта не проста навучальная ўстанова, а дом. Тут я правяла большую частку свайго жыцця. З 3 гадоў я кожны дзень знаходзілася ў ўтульнай лабараторыі кабінета фізікі. Там я «асвойвала» дзеяння механізмаў розных прыбораў.

Потым я пайшла ў першы клас …. Маім першым настаўнікам стала Пракудзіна В.А. Са слязамі радасці на вачах я ўспамінаю пра той шчаслівы час. Да таго ж у пачатковай школе я пачала хадзіць на танцы, якія сталі неад’емнай часткай майго жыцця.

У пятым класе нашым класным кіраўніком стала І.Ю. Спірыдонава. Яна кампетэнтны педагог і вельмі добры чалавек. Для нас яна стала другой мамай. Навучаючыся на сярэдняй ступені школы, мы зблізіліся з многімі настаўнікамі. Настаўнікі ў нас выдатныя! Такому педагагічнаму складу можа пазайздросціць любая іншая школа.

Я ніяк не магу не сказаць пра маім класе: клас у мяне самы лепшы !! Я вельмі люблю кожнага з сваіх аднакласнікаў: яны сталі для мяне такімі роднымі! Акрамя таго, наша гімназія славіцца спартыўнымі дасягненнямі: нашы спартсмены лепшыя ў вобласці !!

У заключэнне хацелася б сказаць: мая Гімназія — самая лепшая школа !! Я па-сапраўднаму ганаруся ёю !!

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: