Складанне мая любімая кніга

Кніг напісана вельмі шмат і няма ні аднаго чалавека ў мітры, хто прачытаў бы іх усе. Кнігі — гэта гісторыя і густы кожнай эпохі. Некаторыя з іх безнадзейна страцілі сваю хараство, іншыя — актуальныя і чытаюцца з цікавасцю і сёння. Кожны пісьменнік марыў пісаць на стагоддзі, а вось атрымалася ў яго ці не, высвятляецца ў наступных пакаленнях.

Я не магу сказаць, што люблю нейкую адну кнігу. У мяне іх шмат, яны разнапланавыя, адны мастацкія, іншыя пазнавальныя. напрыклад "Гульня ў бісер" Гесэ адкрыла мне зусім іншы свет, напоўнены густам да пазнання, радасцю бескарыслівага працы, поўным глыбокай пашаны стаўленнем да культуры. А аповесці В. Крапівіна навеялі тугу, таму што мне ўжо не вярнуцца ў дзяцінства, не марыць аб бескарыслівым сябру, таму што мы выраслі і сталі улюбляцца, мы ўваходзім у фазу дарослых адносін. І тут, на змену Крапівіну да мяне прыходзіць М. Булгакаў. У рамане "Майстар ды Маргарыта" я знаходжу сарказм і іронію, якімі напоўнены сам, каханне, пра якую марыць кожны; і яшчэ — невымоўную Пушкінскую ноту ў дыялогу Воланда і Левiя Мацея:

"Чаму ж вы не возьмеце яго да сябе, да святла? — Ён не заслужыў святла, ён заслужыў спакой". Гэта пераклікаецца са словамі: "На свеце шчасця няма, але ёсць супакой і воля. " Калі сказаць аб запаветных імёнах, то гэта Чэстэртан, Толкіен, Вудхауза. Я люблю не нейкія асобныя творы гэтых аўтараў, а той погляд на жыццё, тую глыбокую маральную і радасную філасофію, на якой выраслі іх светы.

Добры казачнік Толкіен, завяршальны сваіх "Хранителей9quot; трагічнай ісцінай: "Я павінен загінуць, каб Хоббитания жыла."

Чэстэртан, які ведаў, што сапраўдны сацыяльны "гэтак жа няздольны скрасці брыльянты, як і егіпецкія піраміды", але "гэта чалавек, які лічыць, што ваша ўласная сажа вам не належыць". Чэстэртан ўсё жыццё, як чумы, уцякач славы і велічы, але для гісторыі стаў тым каменем, які будучы спачатку адкінуты дойлідамі, пасля ўстаў у раздзел кута.

Вудхауза, кожным словам адданы сваёй Вялікабрытаніі і смяротна абражаны ёю. Ён з’ехаў у ЗША, пражыў там усё жыццё, адмовіўшыся прыехаць нават для таго, каб прыняць рыцарскі тытул. Але ў кожнай яго кнізе — светлае сонца ангельскай вясны, любімыя прастадушна-хітрыя героі, якія змагаюцца. не, не са зладзеямі, а з маркотным, ашчадным, халодным і бяздушным "дарослым светам". Вечныя дзеці, як дзядзька Фрэд, які любіць "марнатравіць радасць і святло".

Юрый Олеша казаў, што ўся гісторыя літаратуры стаіць на адной паліцы. Гэта значыць, што кнігі — не канкурэнты адна адной, яны — грані аднаго свету. Але ў кожнага ёсць такі крышталь, праз які праламляецца ўсё астатняе. У мяне гэта Пушкін. Усе, да чаго імкнецца развіццё чалавечай душы і розуму, ужо было сказана альбо намечана ў яго. Пушкін — гэта ўсёабдымная аб’ектыўнасць, мудрасць, але пры гэтым сагрэтая сэрцам. Гэта востры розум і найтонкае паэтычнае пачуццё. Больш за ўсё я люблю прозу Пушкіна, яго публіцыстыку і яго лісты. Смешна і няёмка пасля яго чытаць некаторых пісьменнікаў, якія хаваюць за мнагаслоўнасцю худзізна думкі і беднасць пачуццяў.

Я росту сам і расце мая бібліятэка. Кожная прачытаная мною кніга займае пакладзенае месца ў маіх думках і душы. Я сапраўды не магу сказаць, якая кніга мною асабліва кахана. Усё настолькі разнастайна, цікава і нецікава, што застаецца пажадаць сабе доўгага жыцьця, каб даведацца і вывучыць хоць маленечкую частку свету.

50709 чалавек прагледзелі гэтую старонку. Зарэгіструйся або увайдзі і даведайся колькі чалавек з тваёй школы ўжо спісалі гэта сачыненне.

/ Складанні / Складанні на вольную тэму / 9 клас / Мая любімая кніга (сачыненне-разважанне)

Мы напішам выдатнае складанне па Вашым замове ўсяго за 24 гадзіны. Унікальнае складанне ў адзіным экземпляры.

Руская і замежная літаратура, аналіз твораў, сачыненні

Аналіз твораў рускай і замежнай літаратуры, ўзоры школьных сачыненняў

Сачыненне на тэму «Мая любімая кніга»

Я хачу расказаць пра сваю любімую кніжцы. Гэта гісторыя «Дзікае сабака Дынга ці аповесць пра першае каханне». У ёй распавядаецца пра дзяўчынку Тані, добрай і смелай.

Гераіня маёй каханай кніжкі жыве ў закінутым сярод лесу гарадку. Яна любіць прыроду, сама ловіць рыбу, лепш за ўсіх ўмее развесці вогнішча. Для яе дрэвы за акном — такія ж жывыя істоты, як яна сама: «Па галінам таксама струменіцца цёпла, як па руцэ».

Таня Сабанеева — спагадная дзяўчынка. Яна клапоціцца аб старому сабаку, размаўляе з коткай, як з чалавекам, вельмі любіць маму. Кніга напісана яшчэ да Вялікай Айчыннай вайны. У Таніным мястэчку мала нейкіх забаў і дасягненняў тэхнікі: хіба што газеты і радыё. Акварыум ў сяброўкі Жэні — амаль славутасць.

Але гераіня не ўяўляе, што такое нуда, бо вакол — прырода і добрыя людзі. Лепшы яе сябар, Фiлька, — сын тайговага паляўнічага. Гэты хлопчык ўмее чытаць сляды на снезе, не ведае, што такое злосць, і ніколі не пакіне сяброўку ў бядзе. І Таня ніколі не сядзіць без справы: то лепіць гадзіннага са снегу, то саджае кветкі. Бо Таня прывучана клапаціцца пра сябе сама. Мама ў яе лекар, увесь час на працы, а бацька-вайсковец з’ехаў шмат гадоў таму.

Увесь сюжэт кніжкі разгортваецца вакол таго, што бацька вяртаецца ў мястэчка з новай жонкай і прыёмным сынам. Таня доўга мучыцца і злуецца, але потым даруе бацькі і знаходзіць бацькаву любоў, якой ёй доўгія гады не хапала. Але вось Коля, прыёмны сын таты, проста раз’юшвае Таню. Паміж імі адбываюцца розныя сутычкі, і не адразу становіцца зразумелым, што гэта — першае каханне …

Ужо бліжэй да канца кнігі я зразумеў, чаму Таню любілі ў школе, любілі ўсе, хто доўгі час яе ведаў. Бо яна змагла выратаваць дарагога ёй чалавека падчас бурану, дзесяць разоў рызыкуючы сваім жыццём.

«Аповесць пра першае каханне» не сканчаецца хэпі-эндам. Здаўшы іспыты ў школе, Таня з’язджае з мястэчка разам з маці. Хлопчыкі, якія дарогі ёй, якім дарагая яна, то ёсць Фількай і Коля, застаюцца ў мястэчку. Перад дзяўчынкай адкрываецца новая, светлая даль. Напэўна, вучоба, падарожжа, розныя падзеі, новыя людзі. Можа, ўбачыць яна ў далёкіх краях і дзікую сабаку дзiнга, пра што марыць.

Можа, Таня не вернецца больш жыць у роднае мястэчка, можа, вернецца. Але чамусьці здаецца, што яна яшчэ сустрэнецца з дарагімі ёй людзьмі, што ніколі не абарвецца душэўная сувязь. Можа, першае каханне праз гады апынецца сапраўднай?

Мая любімая кніга вельмі сучасная, а гаворка ў ёй ідзе пра касмічныя падарожжы. Завецца яна «Джордж і скарбы Сусвету». У ёй расказана пра прыгоды двух лепшых сяброў, Джорджа і Ані, дзяцей навукоўцаў. Хлопцы на вакацыях падарожнічаюць па Сонечнай сістэме, па розных планет з дапамогай суперкамп’ютэра Космасу.

Вядома, бацькі не дазвалялі дзецям выходзіць у космас без дазволу. Бо на розных планетах іх падцікоўвае маса небяспекі: ад залішняй гравітацыі і пыльных бур да сустрэчы са ўцяклі злачынцам. Але Ані і Джордж вельмі хацелі паправіць робата Гамера, які працаваў на Марсе і зламаўся. Таму і палезлі ў рызыкоўнае падарожжа c ракетнымі ранцамі на спінах.

Хлопчык Эммет, чые бацькі працуюць у Сіліконавай даліне, дапамог ім «цішком» паправіць кампутар Космас. Вреднющий быў хлопчык, але затое таленавіты.

Добра, што бацькі пазнаюць у прыгодзе дзяцей своечасова, і яно скончыцца добра.

Мая любімая кніжка поўная весялосці і гумару, у ёй шмат каларытных персанажаў. Напрыклад, касмічны хомячок бусік ці бабуля Мейбл, глухая, але адважная. Мне падабаецца, што ў ёй апісаны людзі адважныя, дапытлівыя, прыязныя і захопленыя сваёй справай. Яшчэ ў «Джорджу і скарбах Сусвету» расказана шмат цікавага і пазнавальнага пра космас, пра Сонечнай сістэме, касмічных караблях і робатах, астранаўты і ўсім такім. Я проста не мог адарвацца ад гэтай кнігі, наколькі яна ўразіла мяне.

Я даведаўся, напрыклад, што на міжнароднай касмічнай станцыі МКС рэалізаваны праект «Неўміручасць», там захоўваецца ДНК чалавека. Нават калі чалавецтва не стане, а ДНК знойдуць іншапланецяне, то яны змогуць аднавіць па генетычнай ланцужку ўсю эвалюцыю. Гэта значыць наша гісторыя не знікне дарма.

Маю каханую кніжку мне падарылі бацькі на дзень нараджэння. У ёй шмат маляўнічых ілюстрацый з рэальных касмічных палётаў. Яшчэ яна з’яўляецца працягам іншай кнігі — «Джордж і таямніцы Сусвету», якую я таксама чытаў, толькі ў Інтэрнэце. Яна мне таксама вельмі прыйшлася па душы, і бацькі падарылі мне яе працяг.

Я прачытаў, што пісалі маю каханую кніжку лепшыя навукоўцы свету, якія знарок сабраліся дзеля гэтага. А два асноўных аўтара — гэта геніяльны фізік Стывен Хокінга і яго дачка Люсі. Я ўдзячны гэтаму навукоўцу, які вельмі хворы і прыкаваны да ложка, але працягвае навуковыя пошукі, а яшчэ піша такія цудоўныя кніжкі для дзяцей.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: