Складанне інтарэсы маёй сям’і

Музыка з’явілася ў маім жыцці задоўга да таго, як я навучыўся адрозніваць розныя стылі і напрамкі, даведаўся пра творчасць вялікіх кампазітараў і музыкаў. Першай мелодыяй, якую я памятаю да гэтага часу, была маміна калыханка. Калі словы заканчваліся, мама ціха напявала ла-лала-лала, і яе меладычныя напевы супакойвалі мяне і, напэўна, паклалі пачатак майму добраму адносінах да музыкі. Потым былі музычныя спектаклі і п’есы, любімыя дзіцячыя песні і першыя куміры.

Мой густ мяняўся адначасова з узростам, сёння мне падабаўся рок, заўтра поп-музыка, праз тыдзень я гатовы быў аддаць апошнія грошы за запісы вядомых рэпераў, часам пад настрой слухаў рэгі, а ўрокі рабіў пад папулярныя песні, жахлівыя гукі з радыё-каналаў. І ўвесь час мне здавалася, што без музыкі мой свет будзе недасканалы, як бывае адштурхоўвае халодная прыгажосць без цёплай усмешкі, або становіцца сумным моры без шторму і белых баранчык хваль.

Музыка ў маім жыцці гуляе важную ролю. Калі становіцца сумна, то я ўключаю якую-небудзь вясёлую і папулярную песеньку, непрыкметна пачынаю яе напяваць, і настрой павышаецца літаральна праз некалькі хвілін. Цікава тое, што адначасова з моднымі стылямі музыкі, якім аддаюць перавагу мае аднагодкі, я люблю творы вядомых кампазітараў-класікаў. Гукі скрыпкі і фартэпіяна абуджаюць у маёй душы змешаныя пачуцці. З аднаго боку, мне здаецца, што я ў гэты міг над аблокамі і аддаюся марам, услухоўваючыся ў лёгкія пералівы, перазвон і моцныя акорды, а з другога — трывожная або кранальная мелодыя закранае ўсе струны душы і выклікае слёзы. Але такі настрой хутка праходзіць, таму што я разумею, што музыка адбіў частку свайго свету і сваіх перажыванняў і перадаў слухачам думкі і эмоцыі пры дапамозе нот.

Класічная музыка, на мой погляд, гэта мастацтва, якое адкрывае цэлы свет запалу і эмоцый, высокіх пачуццяў і высакародных парываў. Яна робіць людзей духоўна багатымі і размалёўвае жыццё новымі і яркімі фарбамі. Таленавітыя музыканты, як ніхто іншы, умеюць выказаць у музыцы смутак і радасць, лёгкасць і расчараванне, капрызы прыроды або перажыванні, уласцівыя закаханым. Калі добрую мелодыю дапоўніць словамі, то атрымліваецца твор, якое авалодвае сэрцамі велізарнай колькасці людзей, яго доўга памятаюць і праслухоўваюць зноў і зноў, да таго часу, пакуль кожнае слова і кожны гук ня здабудзе новы сэнс.

(Карціна Максімюк Іван. вячэрні блюз)

Музыка ў маім жыцці — гэта той неабходны стымул, які дапамагае дабівацца пастаўленых мэтаў, пастаянны правадыр і майстэрскі лекар душэўных ран. Кожнае маё раніца пачынаецца з бадзёрага напеву, а прыходзячы дадому пасля школы, я абавязкова ўключаю што-небудзь новенькае з любімых выканаўцаў ці пераслухоўваю старыя і добра знаёмыя запісы, кожная з якіх звязана з пэўным момантам маім жыцці або прыемнымі ўспамінамі. Вось так і атрымліваецца, што мой свет вытканы з музыкі, прыгожых песень і любімых мелодый.

Мы ў Фэйсбуку

"сезоны года" — гэта часопіс аб прыродзе, культуры і навакольным свеце.

Матэрыялы можна выкарыстоўваць для азнаямлення дзяцей з прыродай, у дапамогу школьнікам, у рабоце выхавальніка і настаўнікі.

Сачыненне на тэму «Гісторыя маёй сям’і ў гісторыі краіны»

У кожнага чалавека з нараджэння ёсць тое, што як спяваецца ў песні, у яго нікому не адняць. Гэта, вядома, Радзіма. І гэта не проста краіна у якой ён нарадзіўся і рос. Паняцце Радзіма шырокае і шматграннае, якое ўключае ў сябе таксама гісторыю і лёс народа, часткай якога з’яўляецца чалавек. Я думаю, гісторыя сям’і — гэта неад’емная частка гісторыі краіны. Толькі ў адрозненні ад гісторыі дзяржавы ў кожнай сям’і яна свая.

У нашай сям’і прынята перадаваць з пакалення ў пакаленне сямейныя гісторыі, аб далёкіх продках, якія жылі да нас. І гэтыя гісторыі непарыўна звязаныя з гісторыяй ўсяго нашага народа. Усведамляючы гэта — я адчуваю гонар за сваіх продкаў, за тое, што яны ўнеслі свой уклад у станаўленне і развіццё сучаснага грамадства, умацаванне дзяржавы.

Мой прадзед, якога я бачыў толькі на старых фотаздымках, быў зусім юным, калі пачалася Вялікая Айчынная вайна. Але нароўні з дарослымі, якія засталіся ў тыле ён працаваў на чыгунцы, забяспечваючы бесперабойнае паступленне на фронт зброі і харчавання. У 1943 годзе яго прызвалі на фронт і да 1945 гады ён змагаўся за свабоду сваёй Радзімы разам з мільёнамі сваіх суграмадзян. Аднак, калі была здабытая доўгачаканая перамога, вайна для яго не скончылася. Ён адправіўся добраахвотнікам на абарону мяжы краіны з Японіяй і быў удзельнікам баявых дзеянняў у Манчжурыю.

Вярнуўшыся да мірнага жыцця, прадзед працягнуў працаваць на чыгунцы, дзе сустрэў свой лёс — маю прабабку. Падчас вайны, яна яшчэ была падлеткам, і застаўшыся сіратой, ужо ў 12 гадоў пачала працаваць на заводзе. У гэтую пару не, кожная працоўная пара рук была на рахунку. Пасля вайны, прабабуля перайшла працаваць на чыгунку.

Разам з прадзедам, яны бок аб бок працавалі на аднаўленні дарог краіны ў пасляваенны час. Так яны і прапрацавалі разам у сферы будаўніцтва і рамонту чыгунак больш за сорак гадоў. Па іх слядах пайшоў і мой дзед. Ён стаў інжынерам шляхоў зносін, і ўсё жыццё прысвяціў гэтай працы. Пад яго кіраўніцтвам былі пабудаваны кіламетры чыгункі, якая яшчэ доўгія годзе будзе служыць людзям і інтарэсам дзяржавы.

Мае бацькі так жа штодня ўносяць свой уклад у развіццё краіны. Тата працуе ў будаўнічай кампаніі, а мама лекарам у паліклініцы. Прафесіі абодвух прыносяць карысць людзям і спрыяюць умацаванню грамадства і дзяржавы. Іх прыклад, прымушае мяне вучыцца і імкнуцца стаць карысным грамадзянінам для сваёй краіны.

І хоць я не заспеў сваіх продкаў, але захаваліся іх медалі і ордэны, беражліва ахоўваныя ў сям’і. У Кнізе памяці, выдадзенай некалькі гадоў таму, і прысвечанай удзельнікамі Вялікай Айчыннай вайны, надрукаваная фатаграфія майго прапрадзеда. Вось гэта і ёсць гісторыя маёй сям’і і гісторыя маёй Радзімы. І яна вучыць мяне шанаваць светам і шанаваць дасягненні маёй краіны, адчуваць гонар за яе гераічны народ, часткай якога я з’яўляюся.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: