Шевандронова — На тэрасе
Карціна Ірыны Васільеўны Шевандровой «На тэрасе», як і большасць яе карцін адукоўваючыся дзяцінству і маладосці. Бо нават пры жыцці Ірыну Шевандрову называлі дзіцячым мастаком.
На карціне мы бачым юнага падлетка, які ў гарачы летні поўдзень зручна размясціўся ў прахалоднай цені тэрасы і ціхамірна чытае кнігу. Хлопчык размясціўся ні на лавачцы або камфортным крэсле, а менавіта на периллах тэрасы. Так бы мовіць, на ўзвышшы. Магчыма гэтым мастак хацеў паказаць, што ў юнацтве ўсе імкнуцца да ўзнёслага. Хочуць быць на вышыні, як духоўна, так і маральна. Ці, па меншай, меры павінны імкнуцца да гэтага.
Юнак захоплены чытаннем кнігі і не звяртае ніякай увагі на маляўнічы зялёны пейзаж адкрываны з тэрасы. Што чытае Косця (назавем так гэтага хлопца) застаецца загадкай, паколькі мы не бачым ніякіх апазнавальных знакаў на вокладкі кнігі. Гэта дае нам магчымасць пафантазіраваць на гэтую тэму. Магчыма Канстанцін высока інтэлектуальны які цікавіцца юнак і вывучае нейкі навуковая праца, імкнучыся павысіць свае веды і светапогляду. А можа быць ён фантазёр і рамантык, і з захапленнем чытае аб падарожжах і прыгоды. Ці ён мэтанакіраванасць і амбіцыйны, загадзя рыхтуецца да ўступных іспытаў у вышэйшую навучальную ўстанову. Усё гэта застаецца загадкай і абмяжоўваецца толькі рамкамі нашых фантазій.
За ўяўнай прастатой сюжэту ў карціне хаваецца глыбокі сэнс. Трэба разумець, што Шевандрова з’яўляецца менавіта савецкім мастаком. І яе гады маладосці і сталення прыйшліся на перыяд Вялікай Айчыннай Вайны і яе пасляваенныя гады, а перыяд творчасці пачаўся ў пяцідзесятыя гады. У гэты час ужо пачалі патроху забывацца ўсе жахі і нягоды страшнай вайны. Магчыма Шевандрова гэтай карцінай хацела паказаць, што цяпер, калі краіна ўжо часткова акрыяла ад наступстваў гэтай разбуральнай і жудаснай вайны, маладое пакаленне мае магчымасць спакойна адпачываць, чытаць, вучыцца і з упэўненасцю глядзець у сваё светлую будучыню.
Карціна «На тэрасе» з’яўляецца тыповым творам творчасці Ірыны Шевандровой. Бо яна пісала добрыя добрыя карціны, у асноўным прысвечаныя дзіцячай тэматыцы. Яе карціны выпраменьваюць спакой, супакаенне і надзею на светлую будучыню, а менавіта гэта было неабходна людзям у перыяд, на які прыйшоўся пік творчасці Ірыны Васільеўны. Магчыма шмат у чым дзякуючы гэтаму яна была ўдастоена звання «Народны мастак РСФСР»
Цікавыя сачыненні па карцінах
Аляксандр Міхайлавіч Герасімаў — адна з самых значных фігур савецкага жывапісу.
У творчасці З.Е Серебряковой адну з вядучых роляў адыгрывае палатно «Картачны домік». Яна напісала гэта палатно ў 1919 годзе.
Складанне па карціне Ірыны Шевандроновой «На тэрасе»
Шевандронова Ірына Васільеўна была вельмі вядомая ў савецкія часы. Зрабіла яе знакамітай дыпломная праца пад назву «У сельскай бібліятэцы». Палатно, практычна адразу ж пасля стварэння, было набыта Траццякоўскай галерэяй. Сюжэт пасля служыў шмат гадоў для ўпрыгожвання падручніка па рускай мове.
Але ёсць і яшчэ адна не менш значная яе праца. Гэта «На тэрасе». Праца вельмі мілая воку. Яе каларыт у светлых танах супакойвае, на карціну хочацца глядзець i глядзець доўгі час. Усё ў ёй ўлагоджвае. Прастата сюжэту зусім не робіць гэтую працу просты. Галоўны герой палатна — гэта хлапчук. Ён узлез на акно з кнігай. Яна яго вельмі захапіла, што нічога вакол яму ўжо непрыкметна.
Хлопчык апрануты ў простую кашулю, рукавы якой ён аддаў перавагу закатаць. Гэта дае зразумець, што на вуліцы быў вельмі цёплы дзень. Таму-то юны чалавек і прыйшоў сюды, каб аддацца чытанню сваёй кнігі. Цікава пра што яна напісана, што ж так прыцягвае ў сюжэце гэтага хлопчыка. Твар выглядае адухоўленым, яго апраўляюць светлыя валасы. Ёсць у іх нават рыжина.
Твар сур’ёзна, вусны сціснутыя. Мы можам зрабіць выснову з гэтага, што сюжэт кнігі настолькі захапляльнай і няпросты. Магчыма, менавіта ў гэты момант, калі ён быў захаваны мастачкай на палатне, герой яго кнігі трапіў у бяду. Нішто яго не можа адцягнуць. Нават цудоўныя віды з акна тэрасы. А там такая прыгажосць.
Дрэвы пышна раскінулі свае галіны, быццам схіліліся над кнігай разам з гэтым хлопцам. Яны нібы не перашкаджаюць яму ў гэтыя моманты адухоўленасці. Нават цёплы летні вецер не вырашаецца закрануць валасоў, каб не адцягваць хлопчыка ад чытання. Ён зручна пасеў, хутчэй за ўсё, гэта не першы раз яго такога баўлення часу.
Шевандронова любіла пісаць дзяцей. Ёй падабаліся іх пластычныя і жывыя руху. Яна ніколі не магла прайсці міма іх, таму часта і клікалася дзіцячым мастаком. Шевандронова казала, што любіць дзяцей за іх простае і непасрэднае дачыненне да жыцця. Яе палатна з дзецьмі вельмі прыемныя для гледачоў.
Мы, праз шмат гадоў, можам назіраць сюжэт ўжо даўно пакінуты ў мінулым. У гэтым і ёсць галоўная хараство таго, што робяць мастакі. Яны дапамагаюць нам не толькі пашыраць свае веды, але і апускацца ў былыя часы.