Складанне восень паляўнічы

Ісаак Левітан знакаміты мастак, выказваць народу прыгажосць прыроды. Калі змарыў на карціны, напісаныя гэтым вялікім майстрам, то перад знатакамі яго мастацтва ўстае гісторыя, не толькі карціна.

У 1880 годзе ён напісаў адну са сваіх знакамітых карцін «Восень. Паляўнічы ». На першым плане намаляваны паляўнічы са сваім сябрам — сабакам. Неба цёмна — шэрае, закрытае хмарамі. Дрэвы стаяць голыя, з іх цалкам апалі лісце. На двары стаіць позняя восень, прырода рыхтуецца да зімы. То тут, то там віднеюцца сляды ад снегу, які парадаваў зямлю сваёй белізной, але ўжо растаў.

Першы снег, колькі прыносіць ён клопатаў і небяспекі для звяроў. Наколькі ўскладняецца ў іх пасля гэтага жыццё. Цяпер ужо не схаваешся ад паляўнічага, схаваўшыся за суседнім кустом і зліўшыся з ім у адзінства па колеры. Заяц ўжо збялеў, яму, небараку, не выбрацца са свайго сховішча, яго белая пляма адразу стане прыкметным у гэтым змрочным пейзажы.

Сабака ідзе наперадзе гаспадара, стараецца ўзяць след якога — небудзь звярка. За ім павольна і ціха, імкнучыся быць як мага больш асцярожным і не шумець, брыдзе гаспадар. Відаць, што ён гатовы да нечаканай і доўгачаканай сустрэчы. Левітан адлюстраваў паляўнічага такімі ж змрочным фарбамі, ён як бы зліваецца з дарогай, дрэвамі і небам.

Цяжкія аблокі закрылі ўсё неба, якое сваёй змрочнасцю зліваецца з дрэвамі і дарагі, змрочна віхляе паміж імі. Відаць, што дажджы ідуць не перастаючы ўсе дні напралёт. На вуліцы жудасная золь, дарога разбіта дажджамі, уся ў ямах, па ёй даволі — такі складана ісці. Уся прырода нібы стамілася ад змрочнай і непрагляднай восені, хочацца ажыўлення, прыгажосці, якая можа ўнесці зіма. З прыходам гэтай прыгажуні лягчэй стане жывёлам, яны ўжо не будуць настолькі ўразлівыя.

Гледзячы на ​​гэтую карціну, адчуваеш сумнае пачуццё жалю, суму, безвыходнасці. Наколькі дакладна прамалявана прырода, кожны лісточак, галінка, дрэўца — усё наводзіць смутак. Як усё дакладна прыкмечана, паказана, уся карціна намаляваная ў адным колеры, у адным пачуцці. Хутчэй за ўсё мастаку не падабаецца паляванне, асуджанасць бедных жывёл. Хутчэй за ўсё, ён сваё стаўленне выказаў змрочнымі фарбамі.

Складанне па карціне І.І. Левітана «Залатая восень»

Ісаак Левітана вядомы рускі мастак і жывапісец. Ён няпроста адлюстроўвае знаёмыя ўсім пейзажы, а ўкладвае ў іх усю сілу свайго кахання. Яго карціны называюць шэдэўрамі, а некаторыя назіральнікі кажуць, што мастак апявае прыгажосць прыроды.

І шмат людзей не магу з гэтыя не пагадзіцца. Бо гледзячы толькі на адну ягоную карціну «Залатая восень», міжволі адчуваеш сябе на гэтым палатне. Седзячы пад бярозай і слухаючы музыку ветру паміж залацістымі лісцікамі. Адчуваеш, як сонечныя праменьчыкі гладзяць ваш твар. І хоць, ужо восень, яны яшчэ цёплыя.

На першы погляд можа здацца, што на палатне няма нічога асаблівага. Характэрны восеньскі пейзаж. Дзесьці сярэдзіна восені. Лісце на бярозах зусім жоўтыя, але трава яшчэ зелянее. Свеціць яркае восеньскае сонейка. Неба злёгку пакрыта лёгкімі хмаркамі. Спакойна цячэ ручай. Мастак вельмі тонка паказаў яго кірунак, тым самым перадаючы адчуванне лёгкага ветру. Але менавіта ўся гэтая лёгкасць і прастата не дае адарваць ад сябе погляд. Так хочацца трапіць на такую ​​гай і грэцца пад апошнімі цёплымі прамянямі сонца.

Я думаю, адлюстраваўшы на карціне бярозавы гай, мастак хоча паказаць сваю любоў да гэтага дрэва. Бяроза далікатнае і прыгожае дрэва, ды і на карцінах глядзіцца вельмі маляўніча. Яе ярка-жоўтыя лісце на тонкіх белых ствалах надаюць карціне далікатнага адцення восені. Паказваюць нам не хмурныя дажджлівыя дні, а менавіта сонечныя і яркія. І як бы мы ні спрабавалі разгледзець далеч карціны, убачыць усе дэталі і тонкасці, наш позірк заўсёды вяртаецца да гэтых жоўта-гарачым дрэвах. Яны напаўняюць душу цяплом і супакаеннем.

Я вельмі люблю восень. Яна прыносіць у жыццё шмат новых і яркіх фарбаў. І заўсёды, пасля дажджлівага сумнага дня, надыходзіць светлы і сонечны. Карціна Ісаака Левітана «Залатая восень» значыць таму доказам.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: