Якой стане горад праз 10 20 гадоў

А вось васьмікласнікі пісалі эсэ пра тое, ці лёгка быць падлеткам.

За дапамогу мы дзякуем настаўніка Аксану Анатольеўну Шаўчук і прапануем вам пазнаёміцца ​​з некаторымі творамі.

Я шчыра спадзяюся, што праз гадоў дваццаць людзі прыдумаюць новую энергію. І ў гэтай энергіі не будзе мінусаў. І ніякіх наступстваў (выбухі і да т.п.). У гэтай энергіі будзе адзін вялікі плюс. Яе можна будзе перапрацоўваць вельмі шмат разоў ужо пасля яе выкарыстання.

Яшчэ вельмі хочацца, каб не было тытуню і алкаголю. Бо яны забіваюць велізарная колькасць людзей. Краіна будзе багацей, калі не будзе і наркаманіі. І тады будзе больш вялікіх людзей.

Важна, каб краіна набыла вялікі аўтарытэт на Зямлі. І дыпламатычныя адносіны ў нашай краіны былі з усімі краінамі.

Добра будзе, калі наша краіна зможа стварыць вечны рухавік! І разам з англійскімі навукоўцамі паўторыць вопыт трыццацігадовай даўнасці і зможа стварыць тэлепорт сумеснымі намаганнямі.

М не здаецца, што праз 20 гадоў з’явіцца шмат машын, тэхнікі, але не будзе жывой прыроды … Гэта вельмі дрэнна! Высякуць усе дрэвы, не будзе свежага паветра. Прыдумаюць нашмат больш чыпсаў, кириешек з рознымі дадаткамі. Не будзе жывёл і не будзе мяса.

А я хачу, каб кожны чалавек на Зямлі пасадзіў бы хоць адно дрэва. Разводзілі б жывёл людзі. І ў нас бы было шмат мяса, а не кансервантаў.

Калі людзі зробяць шмат машын, мне здаецца, мы задохнёмся ад выхлапных газаў. І людзі пачнуць паступова паміраць, гінуць. Я зраблю савет ўсім вам! Перастаньце прыдумляць шмат тэхнікі, машын! А то мы пачнем гінуць!

Людзі будуюць шмат машын,

Што ж мы імі кишим.

Скажам «не» выхлапным газам.

Хай лепш кветкі стаяць у вазе.

Е Калі б я стаў прэзідэнтам, я б у першую чаргу задумаўся пра нашых пенсіянерах. Калі я быў за мяжой, то назіраў, як жывуць пенсіянеры ў той жа Францыі. Яны могуць сабе дазволіць хадзіць па рэстаранах, ездзіць па свеце і вельмі прыстойна апранацца. А што могуць дазволіць сабе нашы пенсіянеры? Ім хапае грошай толькі на лекі і прадукты. Але наша дзяржава нічога не робіць, каб неяк палепшыць ім жыццё. У мяне ў самога ёсць бабулі і дзядулі; вядома, я буду ім дапамагаць, калі вырасту, але як жа іншыя пенсіянеры, хто ім дапаможа?

Другое пытанне, які мяне турбуе, гэта забруджванне краіны. Элементарны прыклад — наш горад. Вуліцы і двары — суцэльны смецце, быццам жывуць касыя людзі, якія не могуць патрапіць ні ў скрыню, ні ў смеццевы бак. А што адбываецца з экалогіяй? Правы бераг нашага горада — суцэльная Чарнобыльская АЭС. Старыя заводы, ніякіх мер па выкідах хімікатаў і ачыстцы паветра. Усё абсталяванне трухлявы, можа адбыцца экалагічная катастрофа.

Я думаю, наша пакаленне павінна задумацца аб гэтым: нам яшчэ жыць і жыць на гэтай планеце.

Я лічу, што нічога не зменіцца праз 10-13 гадоў, хіба што дзецям не трэба будзе хадзіць у школу: яны будуць займацца за кампутарам. Па Інтэрнэце на экране відаць настаўніка, а ён бачыць усіх вучняў. Ежу можна замовіць па Інтэрнэце або па тэлефоне. Лепш для чалавека і прыроды выкарыстоўваць электрычнасць, а не бензін. Машыны на электрыку — гэта выдатна. А больш за ўсё мне падабаецца думка пра тое, што ўсё можна засадзіць дрэвамі. Больш кіслароду.

Але ёсць і мінусы ў будучыні. Цяпер вырасла моцна злачыннасць. І будзе расці, калі яе не спыніць. Трэба злавіць і ўсіх парушальнікаў закона караць або пасадзіць у турму на ўсё жыццё. І тады ў свеце не будзе праблем. І трэба знішчыць увесь алкаголь і ўвесь тытунь свету. Усё гэта мары, але я спадзяюся, што ўсё гэта споўніцца. І спорт зробіць краіну ганарлівай, як раней.

Я бачу сябе разумным і спартовым. А ў будучыні я ўяўляю сябе лепшым футбалістам Еўропы. З лаўкі запасных з зайздрасцю да маіх здольнасцях глядзяць Торэс і Месі. Краіну я ў будучыні бачу вялікай, каб у яе склад уваходзіла Украіна, Беларусь, Іспанія і астатнія добрыя краіны. Тады ў зборнай акрамя Паўлючэнка будзе Шаўчэнкі, Торэс, Бекхам. Зборная з такімі гульцамі нарэшце-то пераможа і Бразілію, і Аргентыну.

Са сваёй сям’ёй я б жыў у Мадрыдзе ў двухпавярховай хаце з лазняй, басейнам, садам і ездзіў бы на Паршэ Каен.

У мяне вельмі шмат жаданняў, якія праз 10 гадоў павінны споўніцца. Калі мне будзе 25 гадоў, я буду вельмі добрай, прыгожай і вядомай на ўвесь свет. Усе мае блізкія, родныя людзі будуць ганарыцца мной, і я буду пастаянна дарыць ім добрыя словы і песціць іх падарункамі. На нашай планеце Зямля людзі будуць жыць даўжэй, і на кожную хваробу прафесара

створаць лекі, якія будуць даступныя кожнаму і хутка выгаяць любыя хваробы. Яшчэ я думаю, што скончу Інстытут нафты і газу і паеду жыць і працаваць у Амерыку, буду займаць высокую пасаду. Я выкуплю ўсе акцыі кампаніі «Walt Disney», і калі мае ўнукі вырастуць, яны змогуць прадаць акцыі і зарабіць шмат грошай.

Да акой я ўяўляю сябе ў будучыні? Можа, дыджэем ў модным клубе, а можа студэнткай ў акулярах з татачка пад пахай. Але галоўнае, каб я засталася такой жа добрай і спагаднай, як раней. Бо ўжо зараз я часам заўважаю, што стаўлюся да навакольных не так, як трэба.

Вядома, мне б хацелася, каб у мяне быў велізарны дом, прама палац, і тры машыны. Адзін пазадарожнік, спартыўная машына і шыкоўны лімузін. Я б хацела скончыць які-небудзь прэстыжны каледж у Амерыцы і стаць гідам-перакладчыкам. Калі я з маёй мамай падарожнічалі па Еўропе, мне вельмі спадабалася гэтая прафесія. Таму я хацела б вывучыць сем моў: англійская, нямецкая, кітайскі, французскі, італьянскі, турэцкі і іспанскі. Але калі нават я не стану гідам, я стану пісьменніцай, як Стэфані Майер і Джоан Ролінг.

З твораў васьмікласнік «Цяжка быць маладым?»

«О, дзяцінства, дзяцінства — ружовы узыход,

Дзе ўсё вакол бескампрамісна проста. »

Н а першы погляд здаецца, што пытанне нескладаны, але чым больш я задаюся гэтым пытаннем, тым больш пераконваюся, што немагчыма адназначна адказаць на яго. На мой погляд, можна адказаць і «так», і «не».

ТАК. Маладосць — гэта адзіны і, напэўна, самы выдатны прамежак часу для кожнага чалавека. У гэтыя гады мы спазнаём радасці і любаты нашага жыцця. Таксама мы можам праводзіць шмат вольнага часу за сваім цікавым справай.

НЕ. Па-першае, таму, што ў юнацтве не ведаеш, што будзе з табой далей. А ведаць хочацца. Выбраць сваю дарогу, вызначыцца ў жыцці — усё гэта трэба зрабіць у юныя гады. І пажадана, каб без істотных памылак, бо ад гэтага выбару будзе залежаць тое, як складзецца тваё жыццё. Хіба гэта лёгка?

Цяжка яшчэ і таму, што ў галаве шмат ілюзій, што прымалася за рэальнасць. Многія ілюзіі лопаюцца, як бурбалкі, ты не можаш зразумець: чаму? за што? І з’яўляецца першая боль у душы … І ты не ведаеш, як справіцца.

Цяжка наладзіць адносіны са старэйшымі. Здаецца, што самыя блізкія, самыя родныя людзі не разумеюць цябе. Адсюль — часта ўзнікаюць канфлікты, непаразуменні, непаразуменні. Значыць, акрамя вучобы, трэба будаваць адносіны з навакольнымі цябе людзьмі, старэйшымі і аднагодкамі, сябрамі і сяброўкамі, з усім светам вакол цябе. А гэта навука не з лёгкіх.

Але галоўная цяжкасць маладых, мне здаецца, — гэта зразумець самога сябе, усвядоміць, што ты за чалавек такі, што ў табе добрага, а што дрэннага. І тут галоўнае — не камплексаваць з нагоды знешнасці, калі яна табе не падабаецца, але і не ўзносіць сябе, калі ты сам сабе вельмі падабаешся. І яшчэ трэба навучыцца паступаць рацыянальна, удумліва! Ісці на кампрамісы і трымаць сябе ў руках, стрымліваць якія нарынулі пачуцці … Трэба вучыцца жыць і розумам, а не толькі сэрцам. Не трэба быць бескампраміснай, дзёрзкай дзяўчынкай, якая гаворыць «не» ўсім, што табе не па душы.

Калі цяпер дакладна абярэш жыццёвы шлях, калі не ўсе твае мары развеюцца, калі навучышся жыць у гармоніі з сабой і з навакольнымі, — значыць, маладосць была плённай. Па-мойму, гэта самае галоўнае і самае цяжкае. А шчасце і весялосць юнацтва ад цябе не сыдуць.

Дар’я Пірагова, 8 «В»

З гонарам магу сказаць, што ўва мне, як і ва ўсіх, ёсць станоўчыя рысы. На мой погляд, я досыць весёлая, мне амаль не складае працы падняць каму-небудзь настрой. Я ўмею падтрымліваць чалавека, люблю заступацца за сяброў. Але самае, вядома, галоўнае — я ўмею захоўваць сакрэты. Я не робат, таму часам магу і прагаварыўся, але стараюся за сабой сачыць.

На жаль, у мяне ёсць і мінусы. І я не ведаю, колькі іх. Не таму, што ўва мне вельмі шмат адмоўных рысаў, а проста я магу не заўважаць частка з іх. Зараз галоўным маім мінусам з’яўляецца грубасць. Часам бывае, што ні за што зрываюся на чалавека. Але я не пакутую гонарам, таму потым імкнуся адразу папрасіць прабачэння …

Яшчэ адзін з маіх мінусаў — калі я пачынаю казаць няпраўду, то ёсць хітраваць. Але выжыць у свеце хлусні вельмі складана, таму я хачу пазбавіцца ад гэтай не патрэбнай нікому звычкі.

Я магу пахваліцца тым, што стала больш пунктуальны. Бо раней я заўсёды і ўсюды спазнялася, мне спатрэбілася доўгі час працы над сабой.

Увогуле, усю сутнасць чалавека мне яшчэ трэба будзе зразумець, але я буду папаўняць сваю скарбонку і імкнуцца да дасканаласці, хоць яго і не існуе: няма межаў. Ну, пажадайце мне ўдачы …

Замежная прэса пра Расею і не толькі

Вольга Р. Санмартин | El Mundo

Такі будзе школа у 2030 годзе

У бліжэйшыя 15 гадоў інтэрнэт ператворыць навучальныя ўстановы ў «інтэрактыўную сераду», якая радыкальна зменіць традыцыйныя формы навучання і зменіць ролю настаўнікаў, бацькоў і навучэнцаў, піша журналістка El Mundo Вольга Р.Санмартин.

Галоўная місія настаўніка будзе складацца ў тым, каб накіроўваць вучня ў ходзе самастойнага навучання, а вучэбная праграма будзе персаналізаванай ў адпаведнасці з патрэбамі кожнага. Асабістыя і практычныя ўменні будуць шанавацца вышэй, чым акадэмічныя пазнання. Галоўнай крыніцай ведаў стане інтэрнэт, а глабальным мовай навучання — англійская. Адукацыя стане даражэй і будзе доўжыцца ўсё жыццё. Такія прагнозы 645 экспертаў, апытаных пры падрыхтоўцы дакладу Сусветнага саміта па інавацыйнаму адукацыі (WISE), які адбудзецца ў Досе 4-6 лістапада. У апытанні прынялі ўдзел лінгвіст Ноам Хомскі, былы прэм’ер-міністр Аўстраліі Джулія Джиллард, прафесар Сугата Мітра і іншыя.

Газета правяла уласны апытанне сярод іспанскіх экспертаў, папрасіўшы іх адаптаваць гэтыя прагнозы да сітуацыі ў Іспаніі.

Кожныя 7 з 10 удзельнікаў апытання WISE лічаць, што настаўнік стане правадыром вучня на яго ўласным шляху да ведаў, піша выданне. 43% апытаных мяркуюць, што у 2030 годзе галоўнай крыніцай ведаў будзе інтэрнэт-кантэнт.

«Роля настаўнікаў стане яшчэ важней. Ім прыйдзецца тлумачыць вучням, што патрэбен крытычны падыход да інфармацыі, што не ўсе, знойдзенае ў інтэрнэце, пэўна, што трэба адбіраць самыя надзейныя крыніцы і карыстацца менавіта імі», — каментуе Ісмаэль Санс, дырэктар Нацыянальнага інстытута ацэнкі адукацыі пры міністэрстве адукацыі Іспаніі.

Санс чакае развіцця методыкі, пры якой вучні самі рыхтуюць ўрокі і выступаюць з прэзентацыямі ў класе, а настаўнік іх кансультуе.

«Бессэнсоўна чытаць занудные лекцыі 250 вучням, якія не могуць удзельнічаць у працэсе, калі можна замест гэтага даць ім запіс лекцыі. Але, з іншага боку, многія з гэтых новаўвядзенняў ўжо можна было ўвесці, але гэтага не адбываецца. Магчыма, мы чагосьці не разумеем «, — кажа Антоніо Кабралес, які выкладае эканоміку ў лонданскім універсітэцкім каледжы.

Ролю вучня таксама зменіцца. У яго «будзе нашмат больш шырокі доступ да крыніц ведаў, больш касмапалітычны і менш» лакальны «менталітэт, вучань будзе, бясспрэчна, галоўным героем ўласнай навучальнага працэсу», кажа Нурыя Міро, дырэктар школы Montserrat (Барселона). Яна дадае, што будуць размывацца мяжы паміж тымі, хто вучыць, і тымі, хто вучыцца.

Сесар Гарсія (Універсітэт штата Вашынгтон) прагназуе, што вучні стануць патрабавальней: «Навучэнец ператвараецца ў кліента: ён ўкладвае грошы і чакае прыбытку. Выкладчыкі будуць вымушаныя больш пераканаўча тлумачыць, як яны выстаўляюць адзнакі».

Ці зменіцца школьны расклад? Іспанскія эксперты лічаць, што навучанне перастане праводзіцца толькі ў пэўныя гадзіны і ў пэўных месцах. На думку Гарсіі, будзе больш курсаў у інтэрнэце і ў нестандартныя гадзіны: «Ці павялічыцца колькасць студэнтаў, вымушаных працаваць, яны не змогуць прыходзіць у традыцыйныя гадзіны. З’явяцца школы, дзе заняткі ідуць летам і ў выхадныя».

Ці будуць хатнія заданні? «У нейкім сэнсе, калі нешта зменіцца, то амаль усё ператворыцца ў хатнія заданні», — адказвае Кабралес. Графік стане больш свабодным, будзе больш індывідуальных заданняў.

Усё гэта паўплывае на асабістыя адносіны паміж вучнямі. На думку Гарсіі, «паняцце кампаніі адышло ў мінулае, цяпер дзеці больш самотныя». 20 гадоў таму іспанскія дзеці праводзілі шмат часу на вуліцы, а цяпер больш сядзяць дома, у інтэрнэце, а таксама ходзяць на дадатковыя заняткі. «Таму я думаю, што ў школе будучага зносіны будуць каціравацца вышэй», — заключае Гарсія.

76% апытаных лічаць, што асабістыя або практычныя ўменні будуць шанавацца вышэй, чым акадэмічныя пазнання. «Так званыя» мяккія ўмення «- здольнасць гаварыць публічна, працаваць у камандзе, адаптавацца да непрадбачаных падзеям — становяцца ўсё важней на працы, але іспанскія эксперты аднадушна лічаць, што самі па сабе яны не могуць замяніць добрую акадэмічную падрыхтоўку», — гаворыцца ў артыкуле .

90% апытаных лічаць, што ў новых абставінах вучоба будзе доўжыцца ўсё жыццё і не абмяжуецца перыядам абавязковага школьнай адукацыі і навучаннем у вышэйшых навучальных установах. «Гэта не значыць, што адукацыя будзе бясплатным. Наадварот, 70% апытаных лічаць, што дзяржбюджэт перастане быць галоўным крыніцай фінансавання», — піша газета. Іспанскія эксперты, аднак, не пагадзіліся з гэтым прагнозам. «Дзяржаўнае адукацыю гуляе ключавую ролю для стварэння роўных магчымасцяў. Наколькі я разумею, яно ні за што ня зьнікне», — кажа Санс.

46% апытаных лічаць, што з’явіцца глабальны мова адукацыі — англійская. 35% мяркуюць, што мовай навучання застанецца нацыянальную мову, а 19% — што рэгіянальны.

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: